# บทที่ 51 ข้าจะเป็นอ๋อง
ฟ้าสางของต้าถงสว่างจ้าแล้ว!
ทว่าเสียงอึกทึกครึกโครมยังไม่ทันเงียบลง ด่านซาหู่โข่วก็เปิดออก ท่ามกลางเสียงตวาด ม้าศึกควบตะบึงออกไป
"จับให้แน่น ม้าตัวนี้พวกเราอายุมากหน่อย ยังแบกทีเดียวสามคน อย่าตกเชียวนะ!"
"โบกธง โบกธง ระวังถูกทหารม้าลาดตระเวนฝั่งเมืองกุยฮวายิงตาย!"
ใจของนายร้อยสวี่แทบจะลอยไปแล้ว เขาคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ ไม่คิดว่าจะรอดมาได้
เขาคิดว่าตัวเองจะถูกฟันเป็นชิ้นๆ สุดท้ายดาบก็ไม่มา.......
ใช่อเว่ยต้าถงมิใช่จะรบไม่เป็น ในชั่วขณะที่เสียงรบสังหารดังขึ้น บรรดาผู้ใหญ่เหล่านั้นก็หลบซ่อนตัวไปหมด
(มิใช่แต่งเติม ในประวัติศาสตร์หลี่จื้อเฉิงยังตีไม่ถึงต้าถงเว่ย จ่งปิงเจียงเซียงก็แอบส่งหนังสือยอมจำนนไปก่อนแล้ว)
ผู้ใหญ่เหล่านี้หลบไปแล้ว ทั้งกรมทหารก็ตกอยู่ในสภาพมังกรไร้หัวทันที
ประตูทิศตะวันตกที่ไม่มีอองเฉิงและเสี่ยวเฉิงเปิดออก เหล่านายทหารชั้นผู้น้อยที่ก่อกบฏขี่ม้าตะลุยออกไปอย่างไม่มีอะไรขวางกั้น ราบรื่นเสียจนคนแทบไม่เชื่อ
ชุนหลานลุกขึ้นจากหน้ารูปปั้นหินที่ดูคล้ายคนตนหนึ่ง
นางเมื่อก่อนไม่เชื่อพุทธ ไม่เชื่อเต๋า เพราะไม่ว่าจะเป็นเทพแห่งพุทธหรือเซียนแห่งเต๋า นางก็อ้อนวอนขอหมดแล้ว สุดท้ายนางก็ยังคงทุกข์ระทม
แต่ตอนนี้ นางกลับเชื่อไปหมดทุกอย่าง
ตลอดทางที่เดินมา นางกราบไหว้ไปตลอดทาง อ้อนวอนไปตลอดทาง!
เห็นภูเขา นางขอพรเทพภูเขา เห็นน้ำ นางขอพรเทพน้ำ เห็นหินก้อนใหญ่ นั่นก็เป็นเทพ......
นางรู้ว่าน้องชายต้องกำลังทำเรื่องใหญ่ที่เหลือเชื่อเพื่อนาง!
น้องชายจน ไม่มีเงิน ตอนจะจากมาก็ยัดเงินทั้งหมดที่มีให้นาง
เมื่อชายคนหนึ่งไม่มีเงิน แต่กลับกำลังทำเรื่องใหญ่อยู่ เช่นนั้นเรื่องนี้ต้องแลกด้วยชีวิตเป็นเดิมพันแน่
เพราะสิ่งที่มีค่าที่สุดของน้องชายก็คือชีวิตของเขา!
"ยุคสงบสุขชีวิตบุรุษเบาราวกระดาษเอย ยุคกลียุคบุรุษล้ำค่าดั่งทอง ยุคสงบสุขสตรีมีค่าราคาพันตำลึงเอย ยุคกลียุคสตรีมีค่าครึ่งแผ่นขนม; หากไร้ซึ่งบุรุษสร้างยุคสงบสุขเอย สตรีจะมีค่าราคาพันตำลึงได้เช่นไร......"
"ยุคสงบสุขสตรีอย่าดูถูกเย้ยหยันเอย ใต้เข่าบุรุษมีทองคำ มีทองคำ......"