# บทที่ 76 เมื่อไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีความเจ็บปวด
อวี๋ลิ่งหยุดพักที่อำเภออีจวิน เมืองฟูโจว มณฑลเหยียนอัน แล้วไม่ได้เดินทางต่อไปอีก
อวี๋ลิ่งตั้งใจจะเริ่มแบ่งที่ดินที่แห่งนี้ และสร้าง "ป้ายโฆษณา" ขนาดใหญ่ให้เป็นตัวอย่าง
เพื่อให้ผู้คนที่หลบหนีภัยอดอยากมีความเชื่อใจในตัวเขามากขึ้น
ชื่อของอวี๋ลิ่งนั้นใช้ได้ผลดีนักในฉางอาน ทว่านอกเขตเมืองเหยียนอันกลับไร้อำนาจ
บนแผ่นดินที่แม้แต่ข้าวสาลียังเติบโตไม่ได้ ผืนนี้ ชื่อเสียงของขุนนางนั้นเหม็นยิ่งกว่าซากศพที่เน่าเปื่อย
อย่าว่าแต่อวี๋ลิ่งเลย ต่อให้เป็นฮ่องเต้เสด็จมาด้วยพระองค์เองก็ยังใช้ไม่ได้ผล
ถ้าชื่อเสียงใช้ไม่ได้ผล จะทำอะไรก็ยาก นี่คือสัจธรรมที่ฝังลึกในกระดูกดำของแผ่นดินนี้
ที่นี่ อวี๋ลิ่งไม่มีฐานมวลชนอยู่เลย เหมือนตอนที่เขากลับไปฉางอานครั้งแรก
ตอนนี้แจกที่ดินก็ยังไม่มีใครกล้ารับ
พอคิดถึงที่ดิน คนพวกนี้ก็นึกถึงการทำนาทั้งปีแล้วไม่ได้ผลผลิต แถมท้ายที่สุดยังเป็นหนี้เงินคนอื่นอีก
ชาวบ้านที่นี่สูญสิ้นความไว้วางใจที่มีต่อศาลากลางและขุนนางอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ถ้าจะให้พวกเขาทำอะไร ต้องทำให้พวกเขาเห็นผลดีก่อน
การปกครองท้องถิ่นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ยิ่งที่นี่เป็นแผ่นดินที่เกลื่อนไปด้วยคนโหดเหี้ยมไม่เคยเชื่อง
ดังนั้น การแบ่งที่ดินจึงทำให้เจ้าเด็กหน้าเหลืองถึงกับสิ้นหวังในชีวิต!
เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมชื่ออวี๋ลิ่งแห่งฉางอานแค่กวักมือเรียก เรื่องก็จัดการได้ทันที
ส่วนตัวเองอยู่ที่นี่ ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง แทบจะคุกเข่าอ้อนวอน แต่พวกนี้กลับไม่สะทกสะท้าน
ยืนตากันอยู่เย็นๆ จ้องมองนายด้วยสายตาที่ไม่มีความอบอุ่นใดๆ เลย
ชักดาบข่มขู่ก็ไม่กลัว แถมยังยื่นคอให้อีก
ยุ่งอยู่สองวัน อดีตเสมียนศาลเจ้าหน้าเหลืองกลับช่วยจัดสรรที่อยู่ให้ชาวบ้านได้แค่ร้อยกว่าครัวเรือน
ขณะที่เจ้าเด็กหน้าเหลืองกำลังทอดถอนใจคร่ำครวญว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดไป คนของหนิวเฉิงหู่ก็เดินทางมาถึงเมืองฟูโจวพอดี