# บทที่ 77 มีดพร้าสองสามเล่มก็เกินพอ
หลังจากอวี๋ลิ่งจากไป เมืองฉางอานก็เริ่มประกาศเคอร์ฟิว
นโยบายที่ฉางอานไม่เคยใช้มาก่อนนับตั้งแต่แผ่นดินต้าหมิงสถาปนาขึ้น กลับถูกนำมาใช้อีกครั้ง
ไม่ใช่หยานอิงหยวนกำลัง "ถอยหลังลงคลอง" หวนกลับไปใช้นโยบายที่ล้าหลัง
แต่เป็นเพราะเรื่องปล้นชิงมักเกิดตอนดึกสงัด
หากต้องการตัดตอนเรื่องพวกนี้ ก็ต้องกำหนดมาตรการให้สอดรับ
กิจกรรมบันเทิงในฉางอานมีไม่มาก หอคณิกาที่หลายตระกูลร่วมกันสร้างขึ้นแต่เดิม บัดนี้เหลือเพียงโครงตึกเปล่า
เด็กสาวข้างในรับแขกไม่ได้ก็แล้วไป
ยังต้องคอยทำความสะอาดห้องเกือบร้อยห้องทุกวันอีก
ไม่มีงานทำ ไม่มีอะไรบันเทิง เคอร์ฟิวก็เลยไม่ถือว่าเป็นการถอยหลังลงคลอง
ยิ่งกว่านั้นนี่เป็นเพียงมาตรการชั่วคราว พอเพาะกล้าข้าวสาลีฤดูหนาวเสร็จ เคอร์ฟิวก็จะยกเลิก
ไม่เช่นนั้นก็ต้องคอยห่วงบ้าน แล้วก็ต้องห่วงท้องทุ่ง จะทำอะไรก็ทำไม่ได้ดีสักอย่าง
หลิวจงหมิ่นร่างสูงใหญ่หางานเบา ๆ ได้งานหนึ่ง จับกลุ่มกับคนที่รู้ไส้รู้พุงกันไม่กี่คนตั้งเป็นคนตีกลองบอกเวลา รับหน้าที่ตีบอกเวลาและลาดตระเวนช่วงหัวค่ำ
หนึ่งคน หนึ่งคืนได้ค่าแรงส่วนสามตำลึง
อย่าเห็นว่าเงินมาก แต่เงินนี่ก็เอามาง่าย ๆ เสียที่ไหน
มีเรื่องต้องออกหน้าจริง เจอโจรผู้ร้ายก็ต้องกล้าบุกเข้าต่อสู้ ถ้าไม่มีใจกล้าพอ เงินนี่ก็อย่าหวังจะได้
ในที่สุดหลิวจงหมิ่นก็สมหวัง หางานที่จ่ายค่าแรงเป็นรายวันได้เสียที
ค่ำคืนของฉางอานบีบพื้นที่รอดของเหล่ามิจฉาชีพให้แคบลงเรื่อย ๆ
แต่การปราบปรามด้วยกำลังเพียงอย่างเดียวนั้นไม่พอ ตราบใดผู้ลี้ภัยยังอยู่ที่นั่น ขอเพียงผ่อนปรนสักนิด ปัญหาความสงบเรียบร้อยก็จะกลับมาอีก
ฉางอานยามกลางวันเริ่มซ่อมกำแพงเมือง โครงการใหญ่โตนี้เปิดรับสมัครคนงานแล้ว
แรงงานก็คัดมาจากพวกผู้ลี้ภัย ค่าแรงก็จ่ายเป็นรายวัน
ไม่มาก จะเลือกเอาค่าแรงเป็นเงินก็ได้ หรือจะเลือกเป็นธัญพืชก็ได้ จำนวนสามพันคน
สิบห้าวันผลัดเวรหนึ่งรอบ
เตาเผาอิฐที่ไร้ควันมานานกลับมามีควันลอยกรุ่นอีกครั้ง บนที่ราบหลงโส่วมีคนหาบถ่านหินปรากฏตัวอีกครา
สตรีจำนวนมากก็หางานทำได้แล้ว บ้างเริ่มทอผ้า บ้างเริ่มตัดเย็บเกราะบุผ้า