# บทที่ 29 อวี๋ลิ่งรังแตนที่เอาไม้ไปเขี่ย
สุนัขในเมืองกุยฮวาเห่าทั้งคืนไม่ยอมหยุด!
อวี๋ลิ่งกำลังจะออกเดินทาง คนที่มาส่งมากมาย เสียงดังจนพวกเขานอนไม่หลับ
ทางด้านอวี๋ลิ่งเพิ่งจะด่าพวกที่คุกเข่าหน้าประตูขอตามไปเมืองหลวงเพื่อไปเปิดหูเปิดตาให้กลับไป
ทางด้านนั้นพ่อค้าก็รีบวุ่นวายนำรถม้าสมบัติกันกระสุนธนูมาให้
รถม้า อวี๋ลิ่งตอบรับ แต่ม้าผอมที่ซ่อนในรถถูกเซียวอู่จับคอโยนทิ้งออกไป
ถ้าไม่ใช่อวี๋ลิ่งตะโกนไว้เร็ว หมัดของเขาก็คงจะกระแทกลงบนหน้าของหญิงผู้นั้นแล้ว!
หมัดเดียวของเขาทำให้เชี่ยวจุ่ยนอนไปหลายเดือน
หากกระแทกใส่หญิงผู้นี้ ก็ไม่รู้แน่ว่าจะถึงตายหรือไม่
กว่าจะเงียบสงบลงได้ เสียงม้าศึกวิ่งก็ดังมาอีกแล้ว
ฟ้ากำลังสาง อวี๋ลิ่งกำลังจะออกเดินทาง ท่ามกลางเสียงแตรเขาสัตว์ที่กังวาน ทุกคนเริ่มรวมพล
คุณชายโต้วถือโอกาสตอนที่อวี๋ลิ่งว่าง รีบส่งแบบตราประทับขุนนางที่แกะสลักเสร็จให้อวี๋ลิ่ง
ท่ามกลางการรอคอยอย่างกระวนกระวาย อวี๋ลิ่งพยักหน้า
ชั่วขณะที่พยักหน้านี้เอง คุณชายโต้วและพรรคพวกพากันกลั้นความดีใจไว้ไม่อยู่ พวกเขารู้ดีว่า ครั้งนี้เดิมพันถูกแล้ว!
ฟ้าแห่งทุ่งหญ้าจะไม่เปลี่ยนแปลงอีก
อวี๋ลิ่งยังไม่ทันออกจากเมืองกุยฮวา ก็มีข่าวลือแล้วว่า ท่านอวี๋ลิ่งไปแล้ว ผู้สืบทอดคนต่อไปก็จะมาอะไรทำนองนี้
ข่าวลือเช่นนี้ไม่ทำให้เจ็บเนื้อเจ็บตัวอะไร...
แต่ข่าวลือเช่นนี้กลับสั่นคลอนใจคนได้!
คุณชายโต้วเห็นอวี๋ลิ่งพอใจแบบตราประทับที่พวกตนออกแบบ จึงเข้าใจว่าทางราชสำนักจะไม่มีใครมาอีกแล้ว
ใครมาก็ตาย ใครยื่นมือมาก็ซวย!
ที่นี่ถึงขั้นทำตราประทับขุนนางแล้ว นั่นหมายความว่ามันเป็นอีกระบบหนึ่งแล้ว!
พูดตรงๆ ก็คือ อวี๋ลิ่งก็คือซุ่นอี้หวางในตอนนั้นนั่นเอง ไม่ใช่สิ เป็นถึงหลินตันเข่อหาน!
คุณชายโต้วทอดสายตามองไปยังเขาใหญ่ดำ ที่นั่นมีคฤหาสน์หนานกง เป็นคนที่มาจากจิงเฉิง
คุณชายโต้วคิดว่าจะหาคนไปฆ่าสองคนนั้นทิ้งเสียดีหรือไม่!
อวี๋ลิ่งกำลังจะไป เสิ่นอี้และกู้เฉวียนไม่ได้ไปส่ง!
เรื่องเช่นนี้เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องไปร่วมด้วย ตนได้ทำตามที่ฝ่าบาททรงสั่งสำเร็จแล้ว
ครั้งนี้อวี๋ลิ่งกลับจิงเฉิงก็ไม่ใช่เพราะตนทำงานไม่ดี!