# บทที่ 30 คนที่ผิดคำพูด
"เสี่ยวอู่เอ้ย ท่านทำให้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"
อวี๋ลิ่งไม่รู้ว่าตนเองไปจับแมงมุมที่กำลังชักใยของคนอื่นมา สร้างปัญหาใหญ่ให้คนอื่นเข้าแล้ว
แต่อวี๋ลิ่งรู้ว่าเซียวอู่สร้างปัญหา!
"เขาให้ข้ามา ให้ข้าพาลูกของนางไป!"
"เขาให้ ท่านก็รับหรือ"
"อวี๋ลิ่ง คำพูดท่านนี้ไม่ถูกนะ ท่านบอกข้าเอง....."
อวี๋ลิ่งขมวดคิ้วกล่าว "อืม ข้าพูดว่าอย่างไร"
"ท่านบอกว่า สิ่งที่คนอื่นให้ท่านคือชอบท่านถึงให้ท่าน ถ้าท่านชอบก็รับ ไม่ชอบก็ไม่ต้องรับ!"
อวี๋ลิ่งกำหมัดแน่น โกรธ "ดูให้ชัด เขาให้คนกับท่าน ไม่ใช่สิ่งของ!"
"ใช่แล้ว เห็นน่าสงสารข้าก็เลยรับ!"
ปัญหาในตอนนี้คือเซียวอู่ยื่นมือไปรับเด็กคนหนึ่ง
แม่ผู้น่าสงสารเห็นเซียวอู่ขี่ม้า อยากขอทางรอดให้ลูก รวบรวมความกล้าส่งมาให้ เซียวอู่รับไว้!
เซียวอู่ยื่นมือครั้งนี้ กองคาราวานจึงไปไม่ได้!
พวกคนน่าสงสารพวกนั้นพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
พวกที่ไร้ความสามารถขออาหาร ขอให้รับเลี้ยง พวกที่มีความสามารถเริ่มเสนอตัวเข้าทำงาน พูดถึงจุดแข็งของตน พูดว่าตนกินอิ่มแล้วทำงานได้...
เพราะเซียวอู่ยื่นมือ กองคาราวานจึงถูกล้อมจนแน่นขนัด
คนเหล่านี้มองออกว่าอวี๋ลิ่งหาใช่คนที่จะยั่วยุได้ง่าย ไม่กล้าเข้าใกล้!
กองกำลังหลายร้อยคนของอวี๋ลิ่งหากโหดเหี้ยมพอที่จะฆ่า คนตรงหน้านี้ก็ไม่พอฆ่าด้วยซ้ำ!
พวกเขาไม่กล้า แต่พวกเขากล้าคุกเข่ากลางถนน!
หนึ่งคน สองคน สามคน ไม่นานก็ร้อยกว่าคน......
อวี๋ลิ่งแม้จะด่าเซียวอู่ แต่ก็ไม่ได้ต่อว่าเขา เมื่ออยู่นอกบ้านนอกเมืองสภาพก็เป็นอย่างนี้
"ออกนอกบ้านอย่าเป็นคนดี" ไม่ได้หมายความว่าต้องกลายเป็นคนเย็นชา
หากแต่บางครั้งความเมตตา ความหวังดี การไม่รู้จักปฏิเสธของท่าน มักถูกมองว่าอ่อนปวกเปียก
เมื่อคนอื่นค้นพบความหวังดีของท่าน พวกเขาก็จะใช้ความหวังดีของท่านมาวางกับดัก
ความเมตตาต้องแลกด้วยราคา
หากพูดด้วยภาษาของสำนักเต๋า ความทุกข์ยากของเขาก็คือผลกรรมของเขา
เขาควรจะเอาหัวชนกำแพง การชนกำแพงคือผลของเขา เพราะคำทัดทานของท่านเขาจึงไม่ชน ท่านก็ต้องแบกรับ "ผล" ของเขา
นี่ก็คือคำอธิบายอีกแบบหนึ่งของความดีที่ไม่ได้รับผลดีตอบแทน
เพราะคนดีใจร้อนแบกรับราคาของผลกรรมไม่ไหว