# บทที่ 28 ระลอกคลื่นผุดพราย
เมืองกุยฮวาราวกับทุกคนกำลังเปิดประชุม
เมื่อเทียบกับผู้คนที่ง่วนอยู่กับการงาน ชีวิตของฟ่านหย่งโต่ว ท่านโต้วกลับพลันสบายขึ้นมาฉับพลัน จิบชา ฟังขับลำนำ ชมนางร่ายรำ
สตรีรูปงามตรงหน้าเป็นคนที่เขาฝากคนไปซื้อมาจากหยางโจว เนื้อตัวสะอาดบริสุทธิ์ หน้าตาน่ารัก อายุสิบห้าปี!
คนผู้นี้เดิมทีเขาอยากมอบให้อวี๋ลิ่ง พอส่งตัวมาแล้ว กลับได้ยินว่าอวี๋ลิ่งชื่นชอบหญิงอนารยชน!
ความจริงก็ประจักษ์อยู่ตรงหน้า หากอวี๋ลิ่งไม่ชื่นชอบหญิงอนารยชน เหตุใดทั้งซานเหนียงจึและท่านหญิงรองจึงล้วนเป็นสตรีชาวทุ่งหญ้า!
เสียงินซื้อกลับมาตั้งมากมาย จนป่านนี้ยังส่งมอบไม่ได้
นางนอกจากหน้าตางดงามแล้ว ด้านศิลปวิทยาการไม่มีที่ติ แต่งโคลง ระบำรำฟ้อน ประพันธ์ดนตรี กระทั่งคุมบัญชีก็ยังเป็นมือดี!
ตั้งแต่อายุห้าขวบ นางก็เริ่มศึกษาสิ่งเหล่านี้มา เรียนมาเนิ่นนานถึงสิบปี!
"กระบี่หมื่นทองซ่อนวารีในฝัก ฤดูใบไม้ผลิหม่นหมองทับอานม้าปัก — เฮอ — เฮอเฮอ — เฮอเฮอ"
ท่านโต้วคลอเสียงตามขับลำนำห้องตะวันตก แทบจะสลักคำว่าสุขสันต์ไว้ตรงหน้า
ความสุขสันต์ของเขาเป็นเพราะเงินทองที่เขายื่นให้อวี๋ลิ่ง อวี๋ลิ่งเก็บไว้แล้ว!
สองแสนตำลึง เงินสดสองแสนตำลึง!
นี่ย่อมไม่ใช่ทั้งหมดของสกุลฟ่าน และก็ไม่ใช่ทั้งหมดที่จะให้แก่อวี๋ลิ่ง
สำหรับพ่อค้าอย่างเขา เงินกองนี้ที่ขยับเขยื้อนไม่ได้คือเงินไว้เลี้ยงยามแก่ คือเงินตายซาก ไร้ความหมาย!
ของที่มีค่าอย่างแท้จริงคือขบวนสินค้ากว่ายี่สิบกว่าขบวนที่สัญจรอยู่ทั่วทุกสารทิศ
ขบวนสินค้าเหล่านี้ทำให้สกุลฟ่านเข้าถึงข่าวที่ผู้อื่นหาไม่ได้ ทำให้ตระกูลของพวกเขาอยู่เหนือสายข้อมูล
ช่องว่างข้อมูลคือเงินทอง ข่าวสารง่ายๆ เพียงหนึ่ง...
เทียบเท่าเงินจากเหมืองเงินแห่งหนึ่ง กระทั่งอาจเกินกว่า
"กบฎเกิงซวี" สมัยเจียจิ้ง ผู้ที่ล่วงรู้ข่าวเปิดด่านค้าบรรณาการเร็วก่อนใคร ล้วนหาเงินได้ใช้ชั่วลูกชั่วหลานก็ไม่หมด
ลักขอเกี่ยวต้องโทษประหาร ลักแคว้นแย่งแผ่นดินกลับได้เป็นอ๋อง!
คนพวกนั้นในอดีต แม้ไม่ได้เป็นอ๋อง แต่ก็เทียบเท่าอ๋อง
รองลงมาคือสายสัมพันธ์ พ่อค้าจิ้นซางเป็นองค์รวมขนาดใหญ่ แม้จะเทียบวาณิชนาวาแดนใต้ไม่ได้