# บทที่ 78 เตรียมเข้าด่าน
ใกล้สิ้นปี ด่านเยี่ยนเหมินพลันเกิดความไม่สงบ
โจรกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเหมือนตัวตุ่นโผล่ขึ้นมานอกด่าน
พวกมันยื่นหัวออกมามองไกลๆ มองดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าม้าและเสียงกลองศึก ก็แยกย้ายไปทุกสารทิศทันที
ตราบใดที่ทหารรักษาด่านไม่ขยับ พวกมันก็กลับมารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่
"นี่คือแผนของข้า ตราบใดที่ทหารจากกองหนุนด่านเยี่ยนเหมินไม่ออกมา พวกเราก็สามารถขยายข้อได้เปรียบในพื้นที่นี้ และทำให้พวกมันหมดแรงไปเอง!"
หวังจื้อย่งกล่าวอธิบายอย่างภาคภูมิ
เมื่อมาถึงซานซี หวังจื้อย่งถึงได้รู้ว่าที่นี่ดีแค่ไหน คนมีเงินเยอะ ธัญพืชสะสมเยอะ
เพราะพวกเขาชอบค้าขาย จึงสร้างฉางเก็บธัญพืชขึ้น
ด้วยการแบ่งที่ดิน เปิดฉางแจกธัญพืช พวกของหวังจื้อย่งก็ตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว
ในเวลาเพียงหนึ่งเดือนกว่า จำนวนคนใต้บังคับบัญชาของหวังจื้อย่งก็แตะถึงสี่หมื่นกว่าคน
หวังจื้อย่งก็ไม่ได้อยู่เฉย ระหว่างทำเรื่องพวกนั้น เขาได้คัดเลือกคนจากในกลุ่ม
กองพันซาน กองพันตี้ กองพันช่วง ก็ถือกำเนิดขึ้นตามสถานการณ์
คนเหล่านี้คือกองกำลังหลัก เป็นทหารฝีมือดี ล้วนเป็นคนโหดที่มือเปื้อนเลือด
เพราะกลัวการปราบปรามจากกองทัพ หวังจื้อย่งจึงส่งกำลังส่วนน้อยมาคอยก่อกวนและสอดแนม
หากทหารในด่านเยี่ยนเหมินเคลื่อนไหว คนกลุ่มนี้ก็จะรีบส่งข่าว
พอได้ข่าว หวังจื้อย่งและพรรคพวกก็จะนำกำลังหลักเข้าภูเขาทันที
หวังจื้อย่งและพวกสามารถเดินทางไปปล้นไปตลอดทาง คหบดีใหญ่คือเสบียงของพวกเขา
แต่ทหารทางการทำแบบนั้นไม่ได้ พวกเขาไม่มีเวลาไปเล่นซ่อนหากับพวกโจรบนภูเขา
อันที่จริงไม่ใช่ทหารทางการทำไม่ได้ แต่เพราะพวกเขาเห็นแก่ตัวมากเกินไป จะฆ่าข้าศึกได้ แต่ต้องให้เงินก่อน
ตราบใดที่ยังไม่เห็นเงินทอง แค่มีดพวกโจรยังไม่จ่อคอข้า ข้าก็จะไม่ยอมเคลื่อนไหว
อวี๋ลิ่งมาถึงอวี๋หลิน ด่านที่ปิดมานานหลายปีก็เปิดตามมา