# บทที่ 79 ที่จริงทำขึ้นมาแล้วไม่ยากเลย
(ขอบคุณนักอ่าน "ไอ้หมาเร็วอัป 11" สำหรับยอดบริจาคมหาศาล ของขวัญแบบนี้มันน่าตกใจเกินไป สั่นคลอนความรู้จักคนรวยของข้าไปเลย)
จาปู้ตื่นแต่เช้ามืด รัดเชือกผูกเสื้อเกราะให้แน่นแล้วเดินออกจากกระโจม
เขาคิดมาตลอดว่าชาตินี้ก็คงเป็นแบบนี้แหละ อยู่บนทุ่งหญ้าเป็นหัวหน้าเล็ก ๆ คนหนึ่ง แล้วชีวิตนี้ก็คงจบลงแค่นั้น
ใครจะคิดว่าลูกเขยคนเก่งของเขาในที่สุดก็คิดตก
ลูกผู้ชายก็ต้องอย่างนี้สิ มีกำลังเข้มแข็งถึงเพียงนี้แล้ว ก็ต้องลงชิงแผ่นดินกลาง!
ราชสกุลจูหมดใจราษฎรไปแล้ว คนที่หนีภัยมาคนไหนบ้างไม่ด่าพวกตระกูลจูว่าไม่เป็นท่าเป็นทาง
จาปู้เดินออกไปนอกเมือง มองพวกผู้ชายแห่งเผ่าเอ้อร์ตัวซือ แล้วตะโกนดังลั่นว่า
"ขึ้นม้า ขึ้นม้า!"
"โย่ว~โย่ว~~~~"
ทุ่งหญ้าคึกคักขึ้นแล้ว เผ่าเคออ่อร์ชิ่นก็เคลื่อนพลตามไปด้วยกัน พวกเขาอยากเห็นว่าหลังด่านนั้นเป็นยังไงกันแน่
กองกำลังทหารขนาดใหญ่ที่เมืองกุยฮวารวมพลกันได้รวดเร็วและเงียบกริบ
แค่มีคำสั่งลงมา ทุกคนก็เริ่มรวมพลในเวลาสั้นที่สุด
เพราะมันรวดเร็วเกินไป จนทำให้คนรู้สึกเหมือนมันเงียบเชียบ
ความเงียบติดต่อกันหลายวันทำให้คนในเซวียนฝู่คิดว่าเรื่องมันผ่านไปแล้วแบบนี้!
ท่านหานอัครเสนาบดีที่ตื่นแต่เช้ารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
อวี๋ลิ่งเป็นคนที่อารมณ์รุนแรง เขาหวังว่าคนอารมณ์รุนแรงอย่างอวี๋ลิ่งจะก่อเรื่องอะไรเกินเลยออกมาบ้างในสถานการณ์แบบนี้
แต่หลายวันมานี้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ท่านหานอัครเสนาบดีที่ลาออกจากตำแหน่งแล้ว ก็ไม่ใช่บอกลาสนามราชการโดยสิ้นเชิง
นโยบายปฏิรูปเกลือของเขาเหลืออีกแค่ก้าวสุดท้าย ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไม่เห็นด้วย แต่องค์ต่อไปก็ต้องเห็นด้วยแน่
ตัวเองก็จะได้กลับเข้าวังหลวงอีกแน่นอน
เขาจิบยาบำรุงสูตรพิเศษ ท่านหมอที่บ้านเลี้ยงไว้พากันเข้ามาวินิจฉัยทีละคน จับชีพจรเสร็จก็แยกย้ายกันออกไปสามคน
เสียงกระดิ่งดังขึ้น คนใช้เดินเรียงแถวเข้ามา!
"นายท่านร่างกายแข็งแรง!"
"ข้าเองก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรไม่สบาย ก็แค่ช่วงนี้เปลือกตากระตุกหนักมาก เดาว่าคงเป็นเพราะอ่านหนังสือตอนกลางคืนมากไป!"
"นายท่านอย่าทำงานหนักเกินไปเลย!"