# บทที่ 47 เจ้าจะต้องคุกเข่าต่อหน้าข้า
อวี๋ลิ่งจากไปแล้ว หานกว่างก็เดินกะเผลกจากไปเช่นกัน!
ยืนกรานเดินออกจากประตูวังหลวง พอปีนขึ้นเกี้ยวครบแล้ว เสียงสบถแช่งด่าของหานกว่างก็เริ่มดังก้องในเกี้ยว
ถ้อยคำหยาบคายร้ายกาจจนหวาดทำให้คนหามเกี้ยวหลายคนถึงกับขาอ่อน
"นายท่าน เป็นพวกขันทีอีกแล้วหรือที่สาดน้ำโสโครกใส่?"
"เฮอะ พวกขันทีมันเป็นห่าอะไร พวกมันก็แค่หมาป่าเห่าหอนไปวันๆ ต่อหน้า ข้า มันจะทำอะไร ข้า ได้ สารเลว สารเลวจริงๆ!"
หานกว่างสบถด่าอย่างเกรี้ยวกราด แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยชื่อเจาะจงด่า!
หากเรื่องนี้หลุดถึงหูอวี๋ลิ่งเข้า ต่อไปก็อย่าได้เข้าราชสำนักอีกเลย ให้อยู่บ้านนอนตีพุงไปเถิด
โคลนแม่น้ำใต้สะพานจินสุ่ยพึ่งถูกกรมโยธาขุดลอกไป น้ำในแม่น้ำทั้งลึกทั้งเย็น!
เปิดชายเสื้อยาว พับขากางเกงในขึ้น......
ณ ขณะนี้ ต้นขาทั้งสองข้างของหานกว่างฟกช้ำเขียวม่วงเป็นวงกว้าง ราวกับถูกลงทัณฑ์ เขียวๆม่วงๆ น่าสะพรึงกลัว
"บาปกรรมนัก บาปกรรมนักหนา..."
ถูกตีรึ ไม่ได้ถูกตี!
มีคนนับไม่ถ้วนเป็นพยานได้ อวี๋ลิ่งไม่เพียงแต่ไม่ได้ลงมือ ยังรู้จักเคารพผู้อาวุโสรักเด็กน้อย กระตือรือร้นนวดเฟ้นขาเก่าๆให้เก๋อเหล่าด้วยตนเอง
นี่หากแพร่งพรายออกไป ต้องเป็นเรื่องเล่าขานอันงดงามแน่
ผ่านการบ่มเพาะในสนามราชการมาหลายปี อวี๋ลิ่งเติบโตขึ้น เข้าใจอะไรๆมากขึ้น ใจก็ดีงามขึ้นด้วย
อวี๋ลิ่งไม่ได้ตี แต่หยิกเขา!
อวี๋ลิ่งเองก็ไม่ทันคาดคิดว่าตนเองจะคิดเรื่องราวจนใจลอย ไม่เคยคิดไปหาเรื่องคนพ่นน้ำลายพวกนั้นเลย กลับกลายเป็นว่าเก๋อเหล่าหานกว่างกลับมาหาตนเองเสียเอง
มาหาก็แล้วไป ข้าพูดกับเขากลับไม่ยอมตอบ
ที่ไหนมีคนแบบนี้ เจ้ามาหาข้า แสดงว่าเจ้าต้องอยากพูดกับข้า ข้าพูดกับเจ้า เจ้ากลับไม่ยอมสนใจ
หลอกลิงเล่นก็ไม่มีหลอกกันแบบนี้
บวกกับความแค้นสะสมในอดีต อวี๋ลิ่งก็อดใจไม่ไหวลงมือ!
ในราชสำนัก ไม่ว่าจะก่อนหน้านั้นหรือตอนนี้ อวี๋ลิ่งกับหานกว่างแทบไม่เคยพูดคุยอะไรกัน
แต่อวี๋ลิ่งเกลียดเขา เกลียดเสียอยากแล่เนื้อเขาทั้งเป็น!
จูโหยวเซี่ยวไม่เคยปริปากแม้แต่คำเดียวให้ปิดด่านเซวียนฝู่และต้าถง!