# บทที่ 48 ถึงเวลานั้นอย่าร้องไห้ล่ะ
หานกว่างป่วย ส่งคนไปลาเน่ยเก๋อ
เดิมเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่เมื่อรู้ว่าเก๋อเหล่าหานล้มป่วยหลังจากพบอวี๋ลิ่ง คนพวกนั้นที่เหมือนไม่พูดก็จะตาย ก็เริ่มพูดถึงอวี๋ลิ่งอีก
อาจลืมไปแล้วว่าอวี๋ลิ่งเป็นคนยังไง คนกลุ่มนี้เลยซวยใหญ่!
อวี๋ลิ่งที่ไม่ได้เข้าร่วมการเข้าเฝ้า กลับมาปรากฏตัวที่สะพานจินสุ่ย ภารตะลุมบอนกลางเมืองหลวงเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง
เมื่อก่อนพวกเขาก็สู้ท่านอวี๋ไม่เคย ตอนนี้ก็ยังสู้ไม่เคย
ขันทีที่เข้าเวรเริ่มกระโดดน้ำช่วยคน!
คนอื่นๆ พอเห็นอวี๋ลิ่งก็หันหลังวิ่งตรงไปที่ตำหนักเฉียนชิงทันที
ชั่วขณะนี้พวกเขา "ทำตามใจ" มาก ไม่มีใครเลือกไปถือเหตุผลกับอวี๋ลิ่ง และก็ไม่ได้ถือเหตุผลเหมือนครั้งก่อน
คนที่รู้ตัวว่าสนิทกับอวี๋ลิ่งยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ไม่กล้าขยับ
อวี๋ลิ่งลงมือครั้งนี้แม้ขอบเขตไม่กว้าง แต่มือหนักโคตรดุ
คนที่เรียกกันว่าขุนนางใหญ่พรรคขันทีอย่างซ่งเจินฮั่น พรรคตงหลินอย่างฟางโหย่วตู้ ซ่งซือเซียง ผังซ่างเหลียน หลี่เฉียวหลุน และอื่นๆ...
พวกนี้วิ่งก็หนีไม่พ้น
เสิ่นโหย่วหรงที่เข้าร่วมการเข้าเฝ้าครั้งสุดท้ายเตรียมขอเกษียณ ตบมือหัวเราะลั่น
ถ้าไม่ใช่เหวียนเข่อลี่ดึงไว้ เสิ่นโหย่วหรงที่พับแขนเสื้อแล้วก็ขึ้นแล้ว!
ถ้าเสิ่นโหย่วหรงขึ้น เรื่องก็ใหญ่แล้ว!
ชายผู้กดอ้าวไป้ได้ด้วยมือเดียว ผู้ชายที่ลาออกจากราชการเตรียมกลับบ้านไปเลี้ยงชีพคนหนึ่ง หมัดเขาไปสักที คนพวกนี้คงเกิดเรื่องใหญ่แน่
"อย่าตีเลย พวกท่านอย่าตีอีกแล้ว!"
ซูหวายจิ่นที่รับผิดชอบ "สะบัดแส้" และรักษาความปลอดภัยการเข้าเฝ้า ยืนตะโกนห้ามอยู่ไกลๆ
เขาตะโกนกึกก้อง ขากลับเหมือนหยั่งราก แน่นิ่งไม่ไหวติง!
"ท่านซู ไปสิท่าน!"
"ท่านเฉิน ท่านคิดว่าไม่ว่าผมไปหรือครับ ปัญหาคือว่ายน้ำไม่เป็นนี่ครับ เอ๊ะ ไอ้เฒ่านี่ ท่านเอาแต่ตะโกนให้ผมขึ้น ท่านไม่ขึ้นเล่า!"
"ไอ้แซ่ซู อาตมาจะฟ้องท่านสักฉบับ!"