# บทที่ 46 ผู้ยิ่งใหญ่เบื้องหลัง
รสชาติของอำนาจนั้นเย้ายวนใจ สาเหตุสำคัญที่เย้ายวนใจก็คือสิทธิ์ในการจัดสรรทรัพยากร
ดังนั้น เป้าหมายของบัณฑิตทุกคนก็คือเน่ยเก๋อ ต้องการครอบครองสิทธิ์ในการจัดสรรทรัพยากร
นับตั้งแต่ที่อวี๋ลิ่งเข้ามาอยู่ในเน่ยเก๋อ ทุกคนก็พูดจาอ่อนหวานขึ้น ลดระดับเสียงลง และมีไมตรีจิตมากขึ้นมาก
ก่อนที่อวี๋ลิ่งจะมา ต่อให้ทะเลาะกันดุเดือดเพียงใด ในใจก็ไม่เคยหวาดหวั่น
พออวี๋ลิ่งมาแล้วไม่ได้การ เพราะอวี๋ลิ่งตีคนเป็นจริงเป็นจัง
ศึกแม่น้ำจินสุ่ยเทียบได้กับหยางเซิ่นที่ตีรันฟันแทงหลังเลิกประชุมคราวนั้น ปกติควรเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยนดุจหยก แต่กลับชอบยกพวกตีกัน
หานกว่างรู้ว่าอวี๋ลิ่งกำลังมองเขา แต่เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองมีอะไรน่ามอง
ภายใต้สายตาจับจ้องของอวี๋ลิ่ง หานกว่างยกมือขึ้นนวดใบหน้าโดยไม่ให้รู้ตัว!
ที่อวี๋ลิ่งมองหานกว่าง แท้จริงแล้วกำลังคิดถึงหยวนฉงห้วน
ในเรื่องของซุนเฉิงจงนี้ อวี๋ลิ่งคิดมาตลอดว่าหากซุนเฉิงจงล้มลง ใครจะได้ประโยชน์สูงสุด
คัมภีร์หลุนอวี่ "เม่งจื่อ·เหลียงฮุ่ยหวังบทต้น" อวี๋ลิ่งเรียนได้ไม่ดี!
ในคำสอนของปราชญ์บทนี้ อวี๋ลิ่งจำได้เพียงคำว่า "ผู้ริเริ่มหลุมศพ"
ก่อนหน้านี้อวี๋ลิ่งคิดมาตลอดว่าผู้ริเริ่มหลุมศพก็คือคนทำชั่วคนใดคนหนึ่ง หรือไม่ก็เป็นผู้ก่อกำเนิดกระแสชั่วร้าย
หลังจากที่เฉียนเชียนอี้สอนคัมภีร์บทนี้ให้เขาแล้ว...
อวี๋ลิ่งถึงได้พบว่าการเรียนหนังสือต้องมีครูบาอาจารย์จริง ๆ ไม่เช่นนั้นก็จะรู้เพียงผิวเผิน
ความหมายอีกชั้นหนึ่งของ "ผู้ริเริ่มหลุมศพ" ใน "เม่งจื่อ·เหลียงฮุ่ยหวังบทต้น" เมื่อพูดแบบภาษาชาวบ้านก็คือ...
ในเรื่องหนึ่ง ใครได้ประโยชน์สูงสุด ผู้นั้นก็คือผู้ริเริ่มหลุมศพ
ผู้ริเริ่มหลุมศพก็คือผู้ผลักดันอยู่เบื้องหลังนั่นเอง
เฉียนเชียนอี้บอกอวี๋ลิ่งว่า ถ้าต้องการเข้าใจคัมภีร์บทนี้อย่างถ่องแท้ ก็ต้องอ่าน "เม่งจื่อจี๋จู้" ของจูซี
เพราะคำตอบอยู่ในหนังสือเล่มนี้!
ในหนังสือเล่มนี้ จูซีกล่าวว่า ปราชญ์ไม่กล่าวถึงผลประโยชน์ มิใช่ไม่คิดถึงผลประโยชน์เลย หากแต่ไม่ยึดถือผลประโยชน์เป็นที่ตั้งเท่านั้น!
อวี๋ลิ่งเข้าใจว่าที่นี่ก็คือ "อำนาจตีความคัมภีร์"