# บทที่ 10 กลอุบายของผู้ใดเหนือชั้นกว่ากัน
ปลายหญ้าใต้ลาดหยางเซียงเพิ่งจะโผล่แหลมออกมา.......
ใต้เนินลาด หวังเหล่าเซียวิ่งสุดชีวิตไปทางไกลราวกับเสียสติ
ระหว่างวิ่ง เขากรีดร้องสุดเสียง เสียงร่ำไห้ชวนสยดสยองไม่แพ้แม่ที่พลัดพรากจากลูกในงานวัด
หวาดหวั่น ร้อนรน ไร้ทางพึ่งพิง แล้วก็น่าเวทนา!
"ห้ามหลับตา ห้ามหลับตานะ ไอ้น้องเอ๋ย ห้ามหลับตานะ!"
บัดซบ บัดซบเอ๊ย ข้าบอกแล้วว่าห้ามหลับตา ไอ้สัตว์ไม่ยอมฟังข้าสักคำเลยรึ?
"ข้าสั่งให้เจ้าลืมตา ไม่อย่างนั้นจะจัดการตามวินัยศึก หนึ่ง... สอง... สาม....."
"อ๊า อ๊า อ๊าาา~~~"
เสบียงแปดพันคนถูกปล้นสะดม ฝ่ายนั้นร้องว่าเอาข้าว ขอเพียงข้าว ไม่ฆ่าคน
แต่พวกขบวนลำเลียงจะเชื่อคำหลอกลวงพวกนี้ได้ยังไง มอบเสบียงให้เองแล้วตัวเองจะรอดได้อย่างนั้นหรือ?
ต้องอ่อนแอปวกเปียกแค่ไหนถึงจะยอมมอบเสบียงให้อย่างเต็มใจนะ!
ไม่ตกลง เลยสู้กันขึ้นมา
ทหารลำเลียงห้าร้อย คนงานหนุ่มฉกรรจ์ที่พวกพ่อค้าจ้างมาอีกหกร้อย ม้าศึกอีกนับร้อย เกือบจะหมดสิ้นสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว
พวกลูกพี่ที่มาปล้นเสบียงครั้งนี้เป็นพวกทหารม้าเกราะครบมือล้วนๆ แถมพวกมันยังซุ่มกำลังพลอีกหนึ่งกองอยู่อีกด้านของเนินเขา
เสียงแตรเขาดังขึ้น พวกมันก็ฟันขบวนลำเลียงออกเป็นสองท่อนในทันที
หวังเหล่าเซียคิดมาตลอดว่าคนปล้นเสบียงครั้งนี้อาจจะเป็นพวกคนทุ่งหญ้า
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นพวกเดียวกัน
แม้ว่าพวกนั้นจะพยายามอำพราง เลียนแบบ แต่พวกมันก็อำพรางไม่ได้ เลียนแบบไม่ได้
เพราะว่า ในขบวนลำเลียงเสบียงมีพี่น้องเผ่าเอ้อร์ตัวซืออยู่ด้วย
หิมะค่อยๆ ละลาย มนุษย์ร่างแหลกเหลว ลูกธนูหักโค่น เลือดสีน้ำตาล.......
หลังจากผ่านไปหนึ่งคืนก็เหลือเพียงแค่นี้
อีกสองวันก็จะกลายสภาพราวกับว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน
เหลือก็แต่รอยเท้าหมาป่าที่หนาแน่นสยึมกุมประกาศอะไรบางอย่างออกมาอย่างเงียบงัน
หวังเหล่าเซียเอาเปลือกดาบขุดทรายเอาชีวิตแทบเป็นแทบตาย
ในหลุมทรายไม่ใหญ่เท่าไหร่มีพี่น้องร่วมสาบานนอนอยู่ห้าคน เบื้องหลังเขา ฝูงหมาป่ากำลังจ้องมองดูอย่างเกียจคร้าน
"พี่น้องเอ๋ย หลับตาเถิด ข้าจะล้างแค้นให้พวกเจ้าอย่างแน่นอน!"
พูดไปพูดมา หวังเหล่าเซียก็ร่ำไห้คร่ำครวญขึ้นมาทันใด