# บทที่ 11 เปิดไพ่ใบสุดท้ายที่น่าตกตะลึง
หวังเหล่าเสียไม่เคยเชื่อว่าคนกลุ่มหนึ่งจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ท่ามกลางขุนเขาลึกอันเวิ้งว้าง หวังเหล่าเสียเดินไปตามทางเล็กคดเคี้ยว มุ่งหน้าไปทางด่านซานไห่ด้วยความเร็วสูงสุด
สัญชาตญาณบอกเขาว่า......
เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือพวกมันแน่
ไม่นานนัก หวังเหล่าเสียก็พบร่องรอยการเคลื่อนทัพของกองกำลังกว่าพันคน และยังพบร่องรอยกองไฟอีกด้วย
น่าฉงนตรงที่ ทิศทางนี้ไม่ได้มุ่งไปยังด่านซานไห่!
แต่มุ่งไปทางอู้เหลียงฮา
ทางยิ่งเดินก็ยิ่งยากลำบาก และยิ่งรกร้าง
ทางที่ยากขึ้นร่องรอยก็ยิ่งปกปิดได้ยาก หวังเหล่าเสียเก็บงำความสงสัยและไม่เข้าใจไว้ แล้วเดินตามร่องรอยข้ามสันเขา
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาหนาวสะท้านไปทั้งร่าง!
ศพ คนตายแน่นขนัด นอนระเกะระกะอยู่ข้างใน
หมาป่า หมาป่านับไม่ถ้วน หมาป่าตาแดงก่ำนับไม่ถ้วน!
หวังเหล่าเสียมองดวงตาสีแดงคู่แล้วคู่เล่า จากนั้นล้วงเอาระเบิดสะเทือนฟ้าจากหลังเอว จุดไฟแล้วขว้างออกไปโดยไม่ลังเล
เสียงระเบิดกัมปนาทสะท้อนก้องอยู่ในหุบเขา
น้ำที่ก้นหุบเขาเดือดพล่าน......
หวังเหล่าเสียรู้ดีว่า เมื่อกลิ่นจางหายไป เมื่อรอบข้างค่อยๆ เงียบลง ฝูงหมาป่าก็จะกลับมา
เมื่อพวกมันกลับมาอีกครั้ง เมื่อลมวสันต์พัดเข้ามาเต็มที่
ฤดูร้อนปีนี้ หญ้าในหุบเขาแห่งนี้จะต้องอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษแน่
หวังเหล่าเสียเคยเห็นคนตายมามาก!
อากาศร้อนจัด คนตายจะเก็บไว้ได้อย่างมากสองชั่วยาม หลังจากสองชั่วยามไปแล้วแมลงก็จะไต่ออกมาจากร่างคน
จะว่าเป็นแมลงก็คงไม่ถูก พูดให้แน่ชัดก็คือหนอน
อู๋ซานเฟิ่งนำคนที่ตามเขามาสังหารศัตรูมากำจัดที่นี่
อย่างมากเจ็ดแปดวัน คนที่นี่ก็จะถูกสัตว์ป่าแทะจนเหลือแต่กระดูก อากาศอุ่นขึ้นเมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จะไร้พยานหลักฐาน
ถึงถูกพบก็ไม่ต้องกลัว แค่กัดฟันยืนกรานว่าเป็นฝีมือพวกอู้เหลียงฮาก็จบ
ก่อนตัดสินใจทำการนี้ อู๋ซานเฟิ่งเตรียมใจตายไว้แล้ว ถ้าเขาตาย เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลอู๋!
ตระกูลอู๋ก็เป็นเพียงคนที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น!
หวังเหล่าเสียเริ่มไถลตัวลงไปตามเนิน เพื่อเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ฝูงหมาป่าพลันสลายตัว จี้หลินชวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองฟ้าแล้วหอบหายใจแรง