# บทที่ 9 ไร้วาสนาก็ยากบรรลุ
“แผนจะเอาอย่างไร?”
“ดูนี่ เส้นทางทัพของอวี๋ลิ่งเดินผ่านตรงนี้ ก่อนหน้านี้มีกองทัพของซู่หลี่เดินผ่านที่นี่ และนี่ก็เป็นเขตที่เรากำกับดูแลด้วย!”
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน
ต้าหมิงมีตูซือมากมาย ในจำนวนตูซือเหล่านั้น ตูซือว่านเฉวียนคือพวกนอกรีต
เพราะมันคือเขตทหารพิเศษที่ไม่ตั้งสามกองตรวจการ
ประการที่สอง เหตุใดมันจึงตั้งอยู่นอกด่านจวียง ไม่ใช่ในด่าน ความจริงมีเบื้องลึก
ถ้าเรื่องนี้ให้องค์หงอู่ทรงรู้เข้า องค์หงอู่คงคว้าดาบใหญ่ฟันพวกทรชนไม่ซื่อพวกนี้แน่
เพราะแผ่นดินนอกด่านจวียงไม่ใช่ของต้าหมิงแล้ว!
ปีหย่งเล่อที่ 20 ฐานซิงเหอถูกพวกอารุไทแห่งมองโกลตีแตก! (ปัจจุบันคือเซวียนฮว่าเหอเป่ย)
ปีเซวียนเต๋อที่ 5 ต้าหนิงถูกละทิ้ง ซิงเหอเสีย!
ฐานทหารสูญเสียต่อเนื่อง ฐานไคผิงที่โดดเดี่ยวนอกด่านไร้ปราการ พร้อมถูกเผ่าต่างๆในทุ่งหญ้าปล้นได้ทุกเมื่อ
เซวียนจงทรงมีรับสั่งให้ถอยลงใต้ไปยังป้อมตู๋ฉือตามแนวกำแพง
นับแต่นั้นต้าหมิงก็สละแผ่นดินลึกสามร้อยลี้อย่างสิ้นเชิง
หลังจากนั้น “วางแผนฟื้นคืนหลายครั้ง” แต่ล้วนล้มเหลว
(กระทั่งหมิงล่มสลาย แผ่นดินนี้ก็ยังยึดคืนไม่ได้ ทำเลอย่างเฉิงเต๋อในปัจจุบันเป็นเขตอภิบาลสัตว์ของชาวคาชิน อองหนิวเท่อ จาฮา เป็นต้น ดังรูป นี่คือแผนที่อาณาเขตปีว่านลี่ที่ 22)
ดังนั้น แผนที่ยุคหมิงปลายคือดินแดนนอกกำแพงเสียหายเกือบหมดแล้ว
หากไม่ใช่อวี๋ลิ่งบดขยี้เผ่าหย่งเซี่ยปู้จนย่อยยับที่เมืองกุยฮวา
แผ่นดินเหล่านี้กับเหอเถาก็ไม่ได้เป็นของต้าหมิง มันเป็นของคนในทุ่งหญ้า ใช้เลี้ยงสัตว์
เสียไปหลายปีแล้ว!
นั่นก็คือ แผ่นดินกว้างใหญ่นอกด่านจวียงความจริงถูกทุ่งหญ้าควบคุมอยู่
อวี๋ลิ่งที่อยู่ในตูซือว่านเฉวียนก็อยู่นอกด่าน
ดังนั้น ผู้คนในราชสำนักจึงไม่ค่อยสะเทือนกับการเคลื่อนไหวของอวี๋ลิ่ง
ขอแค่อวี๋ลิ่งไม่ย่างกรายเข้าด่านจวียง ยกทัพประชิดเมือง ก็ไม่มีอะไร!
เพราะก่อนหน้านี้ก็อยู่กับเผ่าในทุ่งหญ้าแบบนี้มาหลายปีแล้ว ชินแล้ว!
ขั้นตอนเสียซิงเหอนี่พูดแล้วขำ ผู้รักษาประตูเมาเหล้าแถมยังออกไปล่าสัตว์ ถูกคนจับตัวไป