# บทที่ 44 การพนันครั้งใหญ่ในก้าวต่อไป
ปัญหาทางตะวันตกเฉียงเหนือปรากฏแล้ว!
หรูร่างรู้สึกว่าปากของตนแห้งผากเหลือเกิน หัวใจที่เต้นระรัวก็เหมือนมีความคิดเป็นของตัวเอง
มันวิ่งออกมาจากหลอดคอเล็กๆ หนีออกจากร่างนี้ไปแล้ว
จูฉุนเซียงที่อุ้มสุนัขเดินมาจากที่ไกลอย่างเชื่องช้า!
จูฉุนเซียงในเวลานี้เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
เขาเอื้อมมือดึงหรูร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมา กวัดแกว่งดาบยาว ฟันใส่โจรร้ายตรงหน้าอย่างแรง
ศีรษะกลิ้งหล่นลงพื้น จูฉุนเซียงที่เปื้อนเลือดเต็มหน้ายิ้มให้หรูร่าง
เหวินลิ่วจื่อพลิกตัวลงจากม้า โยนถุงน้ำให้
หรูร่างรับมันมาอย่างไม่ตั้งใจ เขย่าๆ แล้วเงยหน้ากรอกใส่ปาก
น้ำที่หวานละมุนทำให้หรูร่างตาเป็นประกาย ดื่มไปหลายอึกใหญ่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากกระดกหมดในคราวเดียว!
"ลิ่วจื่อ นี่คือจูฉุนเซียงหรือ?"
เหวินเหล่าลิ่วเกาหัว นึกถึงคำที่เมิ่นเมิ่นเคยพูดไว้ ยิ้มแล้วว่า
"ตามประสบการณ์ที่ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่นอกด่านมาหลายปี ข้าว่าหมาตัวที่อยู่ในอ้อมกอดนั่นแหละคือตัวเขา"
"หา?"
"โดนยึดร่างแล้ว ท่านพี่ร่าง เรื่องจบแล้วต้องไปวัดต้าฉือเอินสักหน่อย พระอาจารย์ขู่ซินถ้ายังไม่ดับขันธ์ ก็ต้องเชิญท่านมาดูแล้ว!"
"หา?"
เหวินลิ่วจื่อควบม้าจากไป ทหารม้าห้าสิบกว่านายที่อยู่ข้างหลังพุ่งเข้าโจมตีตามเขา มุ่งตรงไปยังโจรกลุ่มนั้นที่กำลังจุดไฟในทุ่งข้าวสาลี!
ใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว โจรก็มา!
คนพวกนี้เหมือนฝูงตั๊กแตนบุกเข้าไปในทุ่งข้าวสาลี เอาแต่แย่งข้าวสาลีอย่างไม่กลัวตาย มัดฟ่อนเสร็จก็แบกหนีไปเลย
พอพวกมันจากไป ทุ่งข้าวสาลีผืนแล้วผืนเล่าก็ดูเหมือนถูกสุนัขแทะ
ชาวบ้านพลัดถิ่นกลายเป็นโจร รวมตัวกันเป็นก๊ก ตอนนี้เริ่มออกอาละวาด กลางคืนลัก กลางวันปล้น
ตอนนี้พวกมันคลั่งไปแล้ว
รู้ว่าฤดูเก็บเกี่ยวกำลังจะเริ่ม รวมหัวกันวางแผนเข้ายึดข้าวสาลีที่ยังไม่ได้เกี่ยว
ถึงแม้คนที่พวกมันปล้นชิงจะเป็นคนน่าสงสารก็ตาม...
ในยามนี้ ไม่มีใครมาแยกแยะเรื่องพวกนั้น ทุกคนต่างแย่งอาหารกิน
ความหายนะลามไปพันลี้ ก็คือวิธีการทำลายล้างแบบนี้
ไม่มีทางอื่น หรูร่างระดมไพ่ตายที่อวี๋ลิ่งทิ้งไว้ให้ เรียกกองกำลังอู่กงออกมา ภายใต้การโจมตีรอบเดียว...