# บทที่ 45 ไปที่เน่ยเก๋อ
ฉางอานกำลังก่อตัวเป็นพายุ แต่พายุที่จิงเฉิงได้เริ่มขึ้นแล้ว!
เมื่อฟ้าอุ่นขึ้นทุกวัน ยุงที่ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่ตายก็เริ่มเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์และขยายพันธุ์อีกครั้ง
ได้ยินเสียงหึ่งๆ ของพวกมันทุกหนทุกแห่ง
สิ่งที่กวนใจยิ่งกว่ายุงก็คือเสียงฮึดฮัดของคน
คืนนี้ บ้านสกุลอวี๋ถูกขโมยขึ้น
มีคนเข้ามา กลิ้งไปมาบนพื้นรอบหนึ่งแล้วก็นิ่งไม่พูดไม่จา ไม่อยู่ไม่ไหว ร้องขอชีวิตเบาๆ พลางร่ำไห้
"ท่าน... พวกท่าน ข้าน้อยเป็นแค่ขโมยกระจอกๆ คนหนึ่ง..."
"ท่าน... ข้าน้อยหิวท้อง ทั้งมีคนแก่เบื้องบนและเด็กเล็กเบื้องล่าง..."
เขาจะเป็นขโมยกระจอกหรือเปล่า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับที่เขาพูด
ซือฉางมิ่งสำรวจมือของชายผู้นี้ ใช้นิ้วลูบคลำเบาๆ ที่ปมนิ้วด้านหยาบกร้าน จากนั้นก็ต่อยดังปั้งสองหมัด
"ขโมยกระจอกที่ตรงนี้มีรอยแผลมีด?"
บ้านสกุลอวี๋ถูกขโมยขึ้น ถ้าพูดให้ละเอียด ก็น่าจะมีคนมาสืบให้แน่ใจว่าองค์รัชทายาทอยู่ที่บ้านสกุลอวี๋หรือไม่
เพราะพวกคนฉลาดก็สังเกตเห็นคนของสี่กองอวี้หม่าแล้ว พวกเขามาลองหยั่งเชิง
"ส่งตัวไปที่ศาลาว่าการ!"
"เข้าศาลาว่าการ เขาต้องตายแน่!"
"ฟังข้า ส่งไป!"
ประตูข้างบ้านสกุลอวี๋เปิดออก คนกลุ่มหนึ่งคุมตัวขโมยกระจอกที่ถูกต่อยจนเจียนตายคนนี้มุ่งหน้าไปยังศาลาว่าการ
ภายใต้การปกคลุมของรัตติกาล ดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับตาดูทุกสิ่งภายนอกอย่างระแวดระวัง
อวี๋ลิ่งอยากจะลงมือมาตลอดแต่หาตัวคนไม่เจอ ตอนนี้ขโมยกระจอกคนนี้ก็คือขั้นบันได
อวี๋ลิ่งจะเหยียบบนขั้นบันไดนี้ไต่เต้าขึ้นไป ให้บทเรียนที่ยากจะลืมแก่พวกนี้ รวมทั้งพวกนั้น ที่หวังไม่ดี
ถึงขั้นวิ่งมาถึงบ้านตัวเอง...
ไม่ชดใช้หน่อยได้อย่างไร?
อวี๋ลิ่งคิดว่าถ้าจำไม่ผิด เรื่องขโมยเริ่มปีนกำแพงน่าจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากที่เว่ยจงเสียนถือโอกาสมาแทนฮ่องเต้ส่งสาส์น แต่ความจริงคือมาดูองค์รัชทายาทแล้วถึงมี
อวี๋ลิ่งไม่เชื่อว่าเขาอยากจะทำร้ายใคร แต่เขาต้องพูดอะไรที่คลุมเครือออกไปแน่ๆ
จูฉือหรันไม่รู้ว่าขโมยกระจอกคนนี้มุ่งเป้ามาที่เขา เด็กที่คุ้นเคยกับบ้านนี้แล้วใช้ชีวิตอย่างไม่คิดอะไร
เขาค้นพบความสนุกขึ้นมา เขารู้สึกว่ามันสนุกกว่าในวังมาก