# บทที่ 43 ผู้เฒ่าสองท่าน
อวี๋ลิ่งตื่นแต่เช้าตรู่ ยืนคารวะอยู่หน้าประตูใหญ่ด้วยกิริยานอบน้อม
อวี๋ลิ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาตระหนักว่าครอบครัวอวี๋กำลังจะต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ
ผู้คนที่บังเอิญผ่านไปมาก็บังเอิญจากไป พลางกระจายข่าวนี้ออกไป
นับตั้งแต่ที่อวี๋ลิ่งกลับมา หน้าบ้านก็มีผู้คนเพิ่มขึ้นมากมาย
อวี๋ลิ่งเป็นคนที่เคยผ่านความลำบากมาก่อน ดังนั้นจึงไม่เคยขับไล่คนยากจนที่ขายผักอยู่ริมถนนหน้าบ้าน
ตราบใดที่ไม่ปิดกั้นประตูใหญ่ อวี๋ลิ่งก็แทบจะไม่ปริปาก
ข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียวคือตอนกลับไปก็ให้กวาดพื้นให้สะอาดก็พอ
ช่วงแรกนั้นจริง ๆ แล้วมีแค่หนึ่งหรือสองเจ้า...
พอนำข่าวที่ว่ามาขายของแถวนี้แล้วไม่ถูกไล่แพร่ออกไป จู่ ๆ พ่อค้าแม่ขายหน้าประตูบ้านก็เพิ่มขึ้น
ไม่เพียงแค่มีคนขายผัก ยังมีพ่อค้าหาบเร่เล็ก ๆ น้อย ๆ อีกมากมาย!
ส่วนประเภทคนนั้นยิ่งหลากหลายกว่า!
มีทั้ง "ลูกสมุน" ที่พวกขุนนางตงหลินส่งมา มีพวกนักเลงที่พรรคขันทีส่งมา
มีพวกเด็กรับใช้ของตงฉ่าง และยังมีคนของสี่กองอวี้หม่าเป็นต้น
ยุ่งเหยิงวุ่นวายราวกับเป็นหม้อจับฉ่าย
อวี๋ลิ่งรู้เพียงว่าพวกสี่กองอวี้หม่ามาทำอะไร
พระอาทิตย์ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น มีรถม้าเก่าทรุดโทรมคันหนึ่งวิ่งมาจากที่ไกล
อวี๋ลิ่งก้าวลงจากบันได กิริยายิ่งนอบน้อมขึ้นไปอีก พวกคนว่างงานข้างนอกก็ต่างพากันเดาว่าผู้อาวุโสท่านนี้คือใคร
"นี่ใครกัน?"
"ไม่รู้สิ มีอะไรหรือ?"
"ท่านไม่รู้หรือ อวี๋ต้าเหรินมารออยู่ที่นี่ตั้งแต่ครึ่งชั่วยามก่อนแล้ว เมื่อกี้มีคนบอกว่าฮ่องเต้จะเสด็จมา นั่นคือฮ่องเต้หรือ นี่มันกระจอกเกินไปแล้วมั้ง..."
เหวียนเข่อลี่ฟังคำพูดข้างนอกนั้น สันกรามที่ตึงเครียดก็คลายอ่อนลงเล็กน้อย
เมื่อวานตอนกลับจิงเฉิง หลังจากเข้ามาในเมืองหลวงแล้ว ความคิดที่จะจัดการเว่ยจงเสียนก็ไม่เคยหายไปจากหัวเลย
ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะเข้าวังทันที เลือกที่จะเข้าเฝ้าองค์ว่านซุ่ยโดยที่ยังมีคราบฝุ่นติดตัว
หลังจากได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ ความคิดนี้ก็พลันมลายหายไป!
เหวียนเข่อลี่ก็เข้าใจขึ้นมาในทันทีว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน
ตัวเว่ยจงเสียนมีความผิดอย่างไม่ต้องสงสัย