# บทที่ 71 ฉันไม่ควรสงสัยในตัวนาย
"เรามันแน่ว่าจะไม่ออกไปตีก่อนใช่ไหม?"
เฉาเปี้ยนเจียวหันไปมองเว่ยเหลียงชิงแวบหนึ่ง เขาคาดไม่ถึงว่าเว่ยเหลียงชิงคนนี้จะรักการออกรบถึงเพียงนี้
บอกแล้วว่าไม่ต้องมาก็ได้ ก็ยังดึงดันตามมา ทั้งยังเขียนหนังสือสัญญาไว้ด้วย
"หากเกิดเรื่องราวขึ้น ทั้งหมดเป็นเพราะข้าเว่ยเหลียงชิงหาเรื่องใส่ตัว..."
เขาถึงขั้นเขียนหนังสือสัญญา ถึงขั้นอ้อนวอนขอร้อง เรียกพี่ชายปากหวานเสียจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เฉาเปี้ยนเจียวทนไม่ไหวเลยตอบตกลง!
เรียกได้หวานหูเหลือเกิน ทั้งของที่ให้ก็มากมายเกินไป!
ลุงของเขาเว่ยจงเสียนนั้นสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายแล้ว
เขาฉวยโอกาสที่คนอื่นไม่ทันสังเกต นำเงินที่ตัวเองแอบยักยอกมาหลายปีส่งไปให้หลานชายเว่ยเหลียงชิงทั้งหมด
เงินนี้เพียงแค่ออกนอกด่าน ก็ไม่มีใครกล้าตรวจสอบ เงินก้อนมหาศาลจึงตกอยู่ใต้ชื่อของเว่ยเหลียงชิง
เว่ยเหลียงชิงเป็นคนใจใหญ่ พอเงินมาก็จับจ่ายใช้สอย
ในเขตเหอเถาทั้งหมด ถ้าไม่นับพวกท่านโต้วและพวก เขาแล้ว เว่ยเหลียงชิงคือคนที่ร่ำรวยที่สุด
เงินไม่เพียงใช้ไม่หมด ยังใช้เท่าไหร่ก็ยิ่งพอกพูน
การมีเงินนั้น ทำให้คนอื่นยอมทำงานให้ได้จริงๆ
หลังจากมาถึงกองอวี๋หลิน เฉาเปี้ยนเจียวก็ไม่ได้พักผ่อนเลย เดินทางจากกองอวี๋หลินไปอย่างเปิดเผย
ประกาศกับภายนอกว่าจะไปยังจวนผู้สำเร็จราชการที่ฮวาหม่าฉือเพื่อรออวี๋ลิ่ง
การพูดเช่นนี้ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย ผู้คนก็ไม่สงสัย
ต่างรู้กันว่ากองทัพก่อกบฏที่ก่อเรื่องมีจำนวนนับหมื่น
ก็ไม่มีใครนึกว่าคนกลุ่มนี้ที่เดินเหินท่าทางสะเหร่อซ่าเฉื่อย จำนวนคนถึงสองพันกลับเป็นทหารเหอเถาที่จะมาปราบโจร
ปัญหาก็คือ พวกเฉาเปี้ยนเจียวไม่ใช่หน่วยอารักขาเลย แต่เป็นหน่วยมาปราบโจรจริงๆ
ความแตกต่างใหญ่หลวงที่สุดระหว่างกำลังพลที่หวังจื้อย่งคุม กับกำลังพลชุดนี้ของเฉาเปี้ยนเจียว ก็คือการใช้ประโยชน์จากหน่วยสอดแนม
ก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะเริ่ม เสี่ยวเฝยและไอ้หน้าซีดนั่นได้สืบเสาะลักษณะภูมิประเทศ ถนนหนทาง และการกระจายตัวของที่ว่าการตามอำเภอต่างๆ เอาไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว
บวกกับพี่ชุนที่คอยนับเสบียงอาหารอยู่ในกลุ่มโจรอีกคน