# บทที่ 8 เกือบสมบูรณ์แบบ
"ยามหิวซาลาเปาก็ล้ำค่า ยามอิ่มกายาหอมกรุ่น!"
มืออยู่ไม่สุขของอวี๋ลิ่งทำให้หู่พั่วเขินอายจนหน้าแดง
นางมาถึงเซวียนฝู่แล้ว ดังนั้นเช้านี้อวี๋ลิ่งจึงตื่นสายอย่างผิดปกติ กระทั่งเซียวอู่ตะโกนเสียงดังอยู่ข้างนอก...
"ไหลฝู ไหลฝู การเป็นขุนนางนี่เป็นเรื่องของเจ้าหรือเรื่องของข้า?"
"เพื่อเจ้า ข้าเปลืองใจแทบตาย..."
"บ้านนี้ ถ้าไม่มีข้าคอยยื่นก้นประคองอยู่ข้างหลัง คงแตกกระจายแล้ว เจ้ารู้ไหม เจ้ารู้ไหม?"
ในชั่วขณะนี้ เซียวอู่ก็คือพ่อเฒ่า เพราะพ่อเฒ่าที่บ้านก็ตะโกนแบบนี้แหละ!
หู่พั่วรู้สึกว่าเซียวอู่นี่น่ารำคาญนัก
เห็นแววตาเจ้านายเริ่มพร่ามัว กำลังจะลุกขึ้นมาอีกรอบ เสียงตะโกนของเจ้าเซียวอู่เวรนี่ก็ทำให้แววตาชายของนางกลับมาใสแจ๋ว
นี่นางไปทำบาปอะไรไว้?
ฉางเซิงเทียนไม่รักนางก็แล้วไป ยังให้นางมีลูกสาวอีก
แล้วเซียวอู่นี่ก็ไร้กาลเทศะนัก เมื่อวานตอนนางมาถึงก็จงใจเดินผ่านหน้าเขา!
นี่มันไม่เข้าใจความหมายหรืออย่างไร?
เขาไม่น่าไม่เข้าใจนะ ถ้าเขาไม่เข้าใจ แล้วลูกชายสองคนของเขามาได้อย่างไร?
พอคิดถึงลูกชายของเซียวอู่ หู่พั่วยิ่งโกรธ ทำไมเขาถึงได้แต่ลูกชาย?
หู่พั่วจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเซียวอู่มีลูกชายเพราะกินยา
เขาล้วนอาศัยสัญชาตญาณ ไม่เคยลิ้มรสความงดงามของการมีเพศสัมพันธ์เลย
อวี๋ลิ่งไม่กล้าให้นางรู้
หญิงที่อยากได้ลูกชายจนแทบบ้านี้ถ้ารู้เรื่องนี้ นางต้องลองแน่ นางไม่สนหรอกว่ายานี้ไว้ทำอะไร
ขอแค่มีลูกชายได้ นางจะลองทั้งหมด
มีแต่วัวที่ตายเพราะความเหนื่อย ไม่มีที่ดินที่เสียเพราะถูกไถพรวน
ครั้งนี้หู่พั่วมาก็เพื่อมาขอลูก นางคำนวณวันมาอย่างดีแล้ว
ก่อนลงมือทำการนางแอบเผากระดูกแกะเสี่ยงทาย เทพเจ้าบอกว่ามีโอกาส
แต่แค่เมื่อคืนนี้ครั้งเดียวจะท้องได้อย่างไร?
หญิงชราในเผ่าบอกว่า เพื่อความมั่นใจต้องคำนวณให้ดี มันก็เหมือนกับการยิงเป้า ครั้งเดียวจะตรงใจกลางนั้นน้อยแสนน้อย
เพื่อความมั่นใจ ต้องหลายครั้ง
ขอแค่ท้องก็พอ!
หู่พั่วอยากได้ลูกชาย ขอแค่มีลูกชาย นางเตรียมจะเรียนพวกแก่ๆ ในเผ่าเคออ่อร์ชิ่น อุ้มเด็กเดินโอ้อวดต่อหน้าคนอื่น!
ปัญหาคือนางไม่มี