# บทที่ 7 พี่ชุนมีใจคิดต่าง?
ฟ้าสีครามของทุ่งหญ้าสดใสจนน่าหวาดหวั่น
ณ เบื้องลึกสุดของสีครามนี้มีดวงตะวันแขวนอยู่
แม้จะก็เจิดจ้า ทว่าหาได้มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
หากมันมีความอบอุ่น เมื่อลมหนาวพัดมา ศพที่อยู่บนพื้นจะแข็งทื่อได้อย่างไร
เหยี่ยวทะเลตงบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะไม่หยุด ส่งเสียงร้องอันโหยหวน
ดูเหมือนมันกำลังตามหาเจ้าของ เจ้าของของมันคงเป็นหนึ่งในบรรดาซากศพที่แข็งทื่อนั้น
ทุกครั้งที่มันบินจนเหนื่อยล้า อยากจะลงเกาะพัก ก็จะมีไอ้เลวคนหนึ่งตะโกนพลางใช้เกาทัณฑ์ยิงใส่มัน
ปีนั้น เหยี่ยวทะเลตงที่เมืองเสิ่นหยางก็ถูกทำให้ตายด้วยอาการหมดแรงเช่นนี้
ตราบใดที่มันยอมรับเจ้าของ มันก็จะยอมรับเจ้าของเพียงผู้เดียว
ตำนานเล่าว่ามันกับนักรบผู้กล้าแห่งกองกำลังทุ่งหญ้าผูกสัมพันธ์เป็นคู่หูชั่วชีวิต เป็นตายตามกัน
เพราะอุปนิสัยของมัน ในเผ่าเย่เฮ่อรวมถึงเผ่าต่างๆ ของพวกหนหวี่เจิน เหยี่ยวทะเลตงถูกขนานนามว่า "เทพแห่งหมู่เหยี่ยว"!
"หวังปู้เอ้อร์ พอได้แล้ว!"
"ปีนั้นพี่ลิ่งกับพี่จิ่นได้กินเนื้อที่แพงที่สุดใต้หล้านี่ ข้าก็อยากลองชิมบ้าง เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน รอสักประเดี๋ยว มันใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว!"
"หวังปู้เอ้อร์ พอได้แล้ว!"
หวังปู้เอ้อร์หัวเราะ ดีดนิ้วลงบนดาบยาวที่พาดอยู่บนคอของตน แล้วกล่าวพลางหัวเราะ:
"ดูท่าจะไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆ ถึงกับกล้าเอาดาบพาดคอพี่น้องแล้ว!"
มือของพี่ชุนสั่นเทา เก็บดาบด้วยท่าทีลนลาน หวังปู้เอ้อร์จึงพูดต่อ:
"เจ้าเป็นคนที่มีความสามารถ ข้าอายุสิบสี่ปีก็ติดตามพี่ลิ่ง สิบห้าปีก็ไปทุ่งหญ้าส่งซุ่ยฉื้อ
หลายปีมานี้ ข้าไม่เคยเห็นพี่ลิ่งปฏิบัติกับใครเช่นนี้มาก่อน แต่เจ้ากลับเป็นข้อยกเว้น!"
พี่ชุนหัวเราะอย่างขอโทษขอโพย โอบไหล่ของหวังปู้เอ้อร์แล้วกล่าวว่า:
"พี่น้อง ข้าผิดไปแล้ว!"
หวังปู้เอ้อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ พี่ชุนตอนนี้เก่งกาจแล้ว ใต้บัญชามีคนเผ่ามารวมตัวกันกว่าหกร้อยคน
หลายปีที่ผ่านมารวบรวมผนวกเผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้า ตอนนี้กองกำลังของเขามีมากถึงหนึ่งหมื่นสามพันกว่าคนแล้ว!
หนึ่งหมื่นสามพันคนไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา แต่เป็นขีดจำกัดของเสบียงอาหาร