# บทที่ 69 เครื่องสังเวยรายต่อไป
"นายท่าน เรื่องใหญ่แล้ว!"
"รีบพูดมา!"
"กองเสบียงและกองพลปืนไฟที่นายเกาตี้คุมอยู่ ไม่ได้เคลื่อนตามคำสั่ง ม้าเร็วเพิ่งมารายงาน ค่ายยังอยู่ แต่กองกำลังหลักมุ่งขึ้นเหนือไปแล้ว"
"ปืนใหญ่ที่ใช้ตีเมืองล่ะ?"
"ขนไปด้วยกันหมด!"
หยวนฉงฮ่วนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ใบหน้าที่คงความสง่างามมากว่าสี่สิบปีบิดเบี้ยว!
"บัดซบนัก ทั้งโคตรทั้งเหง้า!"
พวกเกาตี้หนีไปแล้ว ทางเลือกที่เหลือตรงหน้ามีเพียงสองทาง
ไม่ก็สู้ตายถวายชีวิต เอาชนะอวี๋ลิ่งเพื่อพิสูจน์ว่าเขาเป็นกบฏ
ไม่ก็ปล่อยให้อวี๋ลิ่งชนะ พวกตนจะถูกชำระสะสางจนสิ้นซาก
"ฆ่า!"
ฟ้าดินส่งเสียงสนั่น ร่างกายสะเทือนอย่างแรง แรงมหาศาลเกือบซัดทั้งเขาและม้าศึกกระเด็น
ม้าศึกส่งเสียงร้องฮี้ๆ อย่างกระสับกระส่าย
ยังไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝั่งเกาตี้
หยวนฉงฮ่วนเห็นอวี๋ลิ่งน้องพี่ร่วมรุ่นของเขาพุ่งมา ไม่เพียงแต่หัวเราะ ยังชูนิ้วที่ยาวที่สุดใส่เขาด้วย
รู้ว่าอวี๋ลิ่งกำลังด่า
แต่จนป่านนี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าอวี๋ลิ่งด่าว่าอะไร
นิ้วกลางเป็นนิ้วที่สูงที่สุด ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการคือ "เจี้ยงจื่อ"
เป็นนิ้วที่ดีที่เปี่ยมความหมายในทางชื่นชม แต่อวี๋ลิ่งทำให้มันเสียหาย
ฟังคนว่า เวลาอวี๋ลิ่งด่าคนเสร็จจะต้องทำท่านี้อย่างดุดันสักครั้ง
ไม่ใช่จู่ๆ ก็ทำขึ้นมา แต่ทำอย่างเชื่องช้า ราวกับมีพิธีกรรม
เสร็จแล้วก็ยิ้มเยาะเย้ยใส่คุณ พึมพำอะไรที่คนอื่นฟังไม่รู้เรื่องแล้วเดินจากไป
สำนวนพวกนั้นก็เหมือนกัน
"ยากที่จะเทียบเบื้องหลัง" "สวนทางกัน" "ถูกขนาบทั้งหน้าหลัง" สำนวนดีๆ ทั้งนั้น แต่กลับกลายเป็นคำพูดลามกตามตรอกซอกซอยไปหมด
คนที่นำหน้าอวี๋ลิ่งพุ่งมา หยวนฉงฮ่วนก็รู้จัก
เขารู้ว่า คนนี้คือหมั่นกุ้ยผู้มีสายเลือดทุ่งหญ้า
เขาไม่เข้าใจหมั่นกุ้ย มีความสามารถถึงเพียงนี้ ขอแค่กัดฟันไปเรื่อยๆ ไม่ช้าก็ต้องได้ดี แต่ดันไปติดตามอวี๋ลิ่งที่ไร้หลักแหล่ง
คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก
ทวนยาววาบเข้ามาฉับพลัน
องครักษ์ยกโล่ ทวนทิ้งรอยลึกบนโล่ แล้วแทงทะลุเข้ากลางทรวงขององครักษ์ที่อยู่ข้างๆ
"ไอ้คนนี้ดุเดือดนัก หลบ ก้มเร็ว!"
ความเร็วของหยวนฉงฮ่วนที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าลดลงทันที