# บทที่ 70 ก็แค่แพ้หรือชนะเท่านั้น
ซูตีดึงมือออกจากหน้าอกของสตรีผู้นั้น
"อย่ามองข้า ข้าบอกไปแล้ว เรื่องของพวกเจ้า ข้าไม่ยุ่ง ข้าก็แค่บัณฑิตกระจอกงอกง่อยคนหนึ่ง จะไปรู้เรื่องแผนการซับซ้อนหยุมหยิมพวกนี้ได้อย่างไร!"
พูดจบ มือก็กลับไปวางที่เดิม!
ผู้คนพูดไม่ออก ไม่กล้าเอ่ยวาจาแข็งกร้าวแม้แต่น้อย
ครั้งนี้ ซูตีช่วยชีวิตคนตระกูลถงไว้อีกแล้ว นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว
เพื่อช่วยคน มือถูกไฟลวก ถูกความหนาว คงสภาพบวมเป่งอย่างน่าหวาดเสียว
แท้จริงแล้วซูตีคิดจะจุดไฟเผาคนตระกูลถงให้ตาย แต่ดันถูกคนพบเข้า
เขาจึงเปลี่ยนจากผู้วางเพลิง กลายเป็นผู้ดับเพลิง และกลายเป็นผู้มีบุญคุณอีกแล้ว
ดังนั้น ชีวิตของซูต้าหยูจึงยังสุขสบายดี เกือบจะถูกเชิดขึ้นหิ้งบูชาแล้ว
ตระกูลถงตอนนี้ก็ยิ่งใหญ่นัก
ต่อให้กำลังหลบหนี หัวอกคนไม่มั่นคง ตระกูลถงก็ยังคงเป็นของหอม และยิ่งหอมขึ้นทุกที ซูตีก็พลอยหอมตามไปด้วย
เพราะตระกูลถงร่ำรวย
พวกเจี้ยนหนูแปดกองธงเกิดปัญหาภายในขึ้น หลังจากที่หนีออกจากเสิ่นหยาง
อาจี้เก๋อ? ที่นำกองธงเหลืองแท้นั้น มิได้กลับไปเฮ่อถูอาลา (เฮตูอาลา) พร้อมผู้คน แต่มุ่งหน้าไปฝู่ซุ่น
ตัวเอ่อร์กุ่นพาน้องชายตัวเจ๋อเดินทางผ่านซาเอ่อร์หู่กลับไปยังเฮ่อถูอาลา!
การที่อาจี้เก๋อไม่ไปต่อ เพราะเขาเตรียมจะทำลายฝู่ซุ่น
บนเส้นทางสายนี้ ความขัดแย้งของแปดกองธงจึงบังเกิดขึ้น
ในสายตาซูตี แปดกองธงมีทีท่าว่าจะแตกกระจายออกเป็นแปดเผ่า พวกหนูเอ๋อร์กับหวงไท่จี๋กำลังพยายามแบ่งแยกเขตแดนระหว่างเจี้ยนหนูกับทุ่งหญ้า
อันที่จริงในทางขนบธรรมเนียมแล้ว ไม่มีอะไรแบ่งแยกกันได้อีกแล้ว
ในยามยากเข็ญเช่นนี้ เหล่าขุนนางเก่าแก่ของแปดกองธงต่างมีความคิดแตกต่างกันไป
ใช้คำพูดของซูตีก็คือ "จากหรูสู่ลำบากยาก จากลำบากสู่หรูง่าย"!
"คนของกองธงน้ำเงินแท้ตามมาทันแล้ว ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกมันคือหมาที่เลี้ยงไม่เชื่อง ท่านพ่อทำผิด เผ่าเย่เฮ่อไม่ควรมีชีวิตอยู่ ควรฆ่าให้หมด!"
"ผู้ที่ล้างตระกูลเจี้ยนโจว จะต้องเป็นเย่เฮ่อ!"
"อะไรนะ เช่นนั้นเจ้าก็สมควรตาย!"
หัวคนหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า คนของกองธงน้ำเงินแท้อีกคนถูกสังหาร
จนถึงวันนี้ คนของกองธงน้ำเงินแท้ที่หนีตามกันมาเกือบถูกฆ่าจนหมดสิ้นแล้ว!