# บทที่ 37 เสน่ห์เย้ายวนของนายท่าน
เฉียนเชียนอี้พักอยู่ที่บ้านอวี๋เพียงครู่เดียวก็จากไป
การที่เขาไปเยือนบ้านหลังแรกสุดเมื่อกลับถึงจิงเฉิงคือบ้านของอวี๋ลิ่งนั้น นับว่าเป็นน้ำใจที่หาได้ยากยิ่งแล้ว
ในวันนี้เขายังต้องไปอีกหลายบ้าน ยังต้องพบผู้คนอีกมาก
เพราะการกลับจิงเฉิงครั้งนี้ไม่ใช่แค่กลับมาเที่ยวเล่น
เขาบอกว่า เขาต้องทำเรื่องมากมาย
เมื่อได้รู้เรื่องนี้ อวี๋ลิ่งก็มีคำตอบอยู่ในใจอย่างเลือนราง
การที่เย่เซี่ยงเกาเชิญเขากลับมา แท้จริงแล้วคือการจัดการอีกแบบหนึ่ง เฉียนเชียนอี้มีชื่อเสียงสูงมากในหมู่นักปราชญ์ราชบัณฑิต หวังว่าฮ่องเต้จะทรงรับรู้ จะได้สังหารน้อยลงบ้าง
ก่อนจะจากไป เขามองดูจูฉือหรันอย่างละเอียดอีกครั้ง
แรกเห็น เขาคิดว่าเด็กคนนี้เหมือนฮองเฮาจางเหยียนมากทีเดียว
พอมองไปครู่หนึ่ง ก็รู้สึกเหมือนดูผิดไป ดูเหมือนไม่ค่อยจะเหมือน
เขาไปแล้ว ทางบ้านอวี๋ปิดประตูใหญ่แล้วก็ไปวุ่นวายกับเรื่องของตนต่อ
“ฉืออี เจ้าอ้ายน้อยน่ารักไหม”
“ไม่ ไม่น่ารักเลย”
อวี๋ลิ่งมองเมิ่งฉืออีที่ไม่ยอมพูดความจริง ก็เอ่ยอย่างอ่อนใจ “ไม่ชอบแล้วทำไมจ้องเขาตลอดเล่า”
“ข้าน้อยพูดจริงนะ นางไม่เหมือนเด็กเลย”
“เฮ้อ”
อวี๋ลิ่งถอนหายใจเบาๆ เมิ่งฉืออีไม่ได้พูดปด เจ้าอ้ายน้อยที่อายุไม่ถึงแปดขวบ กลับไม่เหมือนเด็กอายุแปดขวบเลยสักนิด
ไม่ว่าจะเป็นแววตา กิริยา ไปจนถึงน้ำเสียงพูด ไม่ใช่สิ่งที่เด็กวัยนี้ควรมี
ในร่างนั้นราวกับมีผู้ใหญ่สิงอยู่
แม้จะงดงามมาก เป็นเชื้อเค้าสตรีเลอโฉม แต่ก็ให้ความรู้สึกประหลาดพิกลเสมอ
เมื่อคิดถึงสภาพแวดล้อมที่นางเติบโต อวี๋ลิ่งก็เข้าใจได้ สภาพแวดล้อมที่เด็กคนนี้อยู่ทำให้นางเป็นเด็กไม่ได้
ในอุตสาหกรรมบิดเบี้ยวอย่างพวกม้าผอมนั่น
คนเลี้ยงม้าผอมไม่แยแสอายุของม้าผอม หากมีเงิน พวกเขาก็ขาย
นางถูกขายตั้งแต่ยังเล็กมาก
บางคนก็ชอบแบบนั้น
อวี๋ลิ่งยังรู้อีกว่า ในเคหสถานส่วนตัว การเปลี่ยนอนุภรรยาเล่นสนุกเป็นเรื่องที่แพร่หลายยิ่ง
ชายหญิงเต็มบ้าน เล่นซ่อนหาในนั้น
คนโบราณก็แค่โบราณ การรักนวลสงวนตัวมีไว้ภายนอก เรื่องส่วนตัวไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
นิสัยมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ เปลี่ยนรูปแบบหาเรื่องสดใหม่ น่าตื่นเต้น