# บทที่ 38 เกรงว่าเจ้าจะเจ็บ
《เล่ห์เสน่หาของนางต้องห้าม》 เป็นที่โจษจันไปทั่วเมืองในวันที่สอง!
เดิมก็เป็นเรื่องดีแท้ ๆ ท่านลู่แห่งอวี้หม่าเจียนกลับกลายเป็นบ้าไปเสียแล้ว
นายร้านหนังสือก็มาอีก พร้อมกับค่าน้ำหมึกเป็นทองคำแท่งสามแท่ง
"ไม่ใช่ข้าเขียน!"
นายร้านมีจรรยาบรรณสูง ตบอกยืนยันว่า:
"ท่านโปรดวางใจ เรื่องนี้เขาลือกันว่าเป็นฝีมือท่านอวี๋ลิ่งทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับท่านแม้แต่น้อย
ที่ผู้น้อยมาวันนี้มิได้มีเจตนาอื่น เพียงแต่นำค่าน้ำหมึกมามอบให้ท่าน มิปิดบังท่านดอก เถ้าแก่ร้านคือพ่อแท้ ๆ ของข้าเอง!"
"ไม่ใช่ข้าจริง ๆ นะ!"
นายร้านรู้ว่าถึงเวลาต้องถอยแล้ว เรื่องนี้พูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
ก็เหมือนกับ 《จินผิงเหมย》 ที่โด่งดังทั่ววงการนิยายต้าหมิง มีเพียงเถ้าแก่ที่จัดพิมพ์ตอนนั้นเท่านั้นที่รู้ว่าผู้แต่งคือใคร!
คนนอกก็รู้จักเพียงแค่ชื่อ "หลานหลิงเซี่ยวเซี่ยวเชิง" เท่านั้น
หนังสือ ทุกคนก็ได้อ่านแล้ว ในหนังสือเจตนาสั่งสอนให้ผู้คนออกห่างจากสุรา กาม ทรัพย์ และโทสะ ไม่ใช่ระดับที่บัณฑิตทั่วไปจะบรรลุได้
นายร้านหนังสือยังรู้อีกว่า
ได้ยินว่าขุนนางผู้เรืองนาม หวังซื่อเจิน ที่บ้านมี 《จินผิงเหมย》 ฉบับคัดลอกด้วยมือเล่มเดียวในโลกหล้า (ตามบันทึกที่หลงเหลือถึงปัจจุบัน ก็ยังเป็นของเขาอยู่ดี)
ท่านลู่เดินกลับห้องหนังสืออย่างสอดส่าย
ฮูหยินลู่นำน้ำชาร้อนมาให้ เห็นนายท่านไม่ปริปาก ฮูหยินลู่เหลือบมองทองคำแท่งบนโต๊ะแล้วค่อย ๆ ถอยออกไปเงียบ ๆ
"ท่านพ่อบ้าน อย่าเฝ้าแต่ประตูหน้า ไปดูแลประตูหลังให้ดีดี!"
ฮูหยินลู่ก้าวเดินดุดัน พลางเดินเร็วพลางกำชับว่า:
"บ้านเราออกมหาบัณฑิตแล้ว นายท่านเริ่มถอนหายใจอีกแล้ว ดูท่าทางจะตั้งต้นสร้างงานละ ห้ามผู้ใดรบกวนเป็นอันขาด!"
พ่อบ้านรีบรับคำ "ขอรับฮูหยิน!"
"เดี๋ยวบอกทีละคนต่อ ๆ ไป ใครบังอาจรบกวนนายท่าน ข้าจะไล่ตะเพิดออกจากบ้าน
ถูกแล้ว จ่ายเงินก่อน เอาเงินก้อนที่นายท่านได้มาเมื่อวานแจกจ่ายไป พรุ่งนี้ไปถามที่ร้านหน่อย ถามทีว่าราคาทองแลกเงินตอนนี้เป็นเช่นไร?"
"ฮูหยิน เกิดไม่ใช่นายท่านเล่าขอรับ?"
คำนี้มีแต่พ่อบ้านที่กล้าถาม เพราะพ่อบ้านก็คือสินเดิมที่ฮูหยินลู่ติดตัวมาตอนแต่งงาน