# บทที่ 36 อีกหนึ่งบทเขียนของเรื่องเล่า
เมี่ยวชางชีล้มป่วย
อวี๋ลิ่งถูกฟ้องร้อง เจ้าหน้าที่จากศาลต้าหลี่พากันสอดส่ายสืบค้นอยู่หน้าประตูจวนสกุลอวี๋!
ศาลต้าหลี่เกรงว่าอวี๋ลิ่งจะลงไม้ลงมือ ปิงปู้ซั่งซูคนก่อนนั้นหยิ่งยโสปานใด ถูกซ้อมแล้วยังไม่กล้าเอ่ยปากเลยไม่ใช่หรือ!
อัครเสนาบดีศาลต้าหลี่ส่งขุนนางขั้นเจ็ดผู้น้อยกระจอกคนหนึ่งมาเชิญอวี๋ลิ่งไปให้ปากคำที่ศาลต้าหลี่
ชื่อเสียงของอวี๋ลิ่งก้องสะท้อนไปทั่วแวดวงขุนนางในจิงเฉิงอีกครั้ง!
ถึงแม้การล้มป่วยของเขาครั้งนี้จะไม่มีหลักฐานชิ้นใดบ่งชี้ว่าฝีมืออวี๋ลิ่ง แต่ยามนี้เบาะแสทั้งหมดล้วนพุ่งเป้ามาที่อวี๋ลิ่ง
เพราะเมื่อวันก่อนเมี่ยวชางชียังไปตกปลาได้!
เมื่อวานถูกอวี๋ลิ่งไปเยี่ยมคำนับ วันต่อมาก็ล้มหมอนนอนเสื่อ อวี๋ลิ่งยังถูกฟ้องอีก!
มีข่าวลือว่าอวี๋ลิ่งลงมือ ต่อยเมี่ยวชางชี
บางคนว่าอวี๋ลิ่งด่าทอ ใช้คำพูดอาฆาตแค้นถึงเลือดถึงเนื้อ จนเมี่ยวชางชีผู้แสนซื่อตรงฉุนล้ม!
เพิ่งกลับจิงเฉิงวันแรกก็ก่อเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ อวี๋ลิ่งโด่งดังสะพัดทั่วเมือง
เมี่ยวชางชีไม่ปริปากว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลูกหลานตระกูลเมี่ยวไม่ยอม
เริ่มปลุกปั่นสงครามความคิดเห็นเช่นเคย หวังใช้มติมหาชนตัดตอนข่มขู่ให้กลัว!
หอกพุ่งเป้ามาที่อวี๋ลิ่งอีกครั้ง ถ้อยคำถากถางร้ายกาจแพร่สะพัดฟ้าคลุมดินอีกครา
นิสัยไม่ยอมเสียเปรียบของอวี๋ลิ่งระเบิดตูม!
ใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียว อวี๋ลิ่งก็เขียนเรื่องราวของบัณฑิตแก่โรยราผู้หนึ่งบีบบังคับเด็กรับใช้ให้ร่วมรักกับตน
เรื่องเล่าเช่นนี้ในจิงเฉิงไม่มีตลาด เพราะเรื่องทำนองนี้เยอะแยะมากมาย!
ทว่าเรื่องที่อวี๋ลิ่งเขียนกลับระเบิดความนิยมอย่างฉับพลันในบ่ายวันนั้น
เพราะอวี๋ลิ่งใช้คำประพันธ์ "ดอกสวนหลัง" คำพูดชาวบ้าน "ไม้เขี่ยขี้" และสำนวน "เจาะรูกระดิกหาช่อง"
เกรงว่าคนจะไม่เข้าใจ อวี๋ลิ่งยังจงใจสอดแทรกบทกวีมากมายเพื่อช่วยให้เข้าใจ
เช่น "น่าสงสารหยดน้ำโพธิ์เพียงเล็กน้อย เทลงสู่..."
เช่น "ต้นไม้หยกส่องแสงสว่างแก่สวนหลัง" บทกวีเหล่านี้ช่วยให้เข้าใจ
เดิมทีก็เป็นแค่โคลงรัญจวน เขียนเรื่องตัณหาชายหญิง ไม่มีอะไรโดดเด่น
แต่หากเป็นเรื่องที่ปูพื้นด้วยราชการเล่า?