# บทที่ 66 อามิตาภพุทธะ
"ข้าไม่เข้าใจ!"
เฉียนเชียนอี้ไม่เข้าใจว่าธงผืนเดียวจะมีผลทำให้จิตใจผู้คนสงบลงได้อย่างไร
เมื่อธงถูกปักขึ้น ชายชราถามหยั่งเชิงว่า "ผู้ที่มาใช่ท่านอวี๋หรือไม่"...
ฝูงชนที่ถูกความเงียบงันปกคลุมต่างเงยหน้าขึ้น ทุกสายตาจับจ้องไปที่ธงผืนนั้น
คนก็ยังคือคนกลุ่มเดิม ทว่าในทันใดนั้นกลับไม่เหมือนเดิม
ไม่เหมือนตรงไหนกันแน่ เฉียนเชียนอี้เองก็พูดไม่ถูก รู้แต่ว่ามันไม่เหมือนเดิม!
"ท่านอำมาตย์ เลื่อนตำแหน่งแล้ว จะไม่ไปแล้วหรือ?"
อวี๋ลิ่งยิ้มพลางกล่าวว่า
"เลื่อนแล้ว ไม่ไปไหนแล้ว ตอนนี้เป็นซานเปียนจ่งตู สามชายแดนทั้งหมดขึ้นตรงต่อข้า ใหญ่กว่าเจ้าเมืองเมื่อก่อนมากนัก ตอนนี้เจ้าเมืองต้องฟังข้า!"
"ท่านอำมาตย์เลื่อนตำแหน่งแล้ว เป็นจ่งตูซานเทียน ใหญ่กว่าเจ้าเมือง!"
ชายชราตะโกนส่งข่าวออกไป แม้เขาจะพูดเพี้ยนจากซานเปียนจ่งตูเป็นจ่งตูซานเทียน ผู้คนไม่รู้ว่านี่คือตำแหน่งอะไร
แต่ทุกคนฟังเข้าใจว่ามันใหญ่กว่าเจ้าเมือง
"ท่านอำมาตย์ คราวนี้กลับมายังจะขุดบ่อน้ำปลูกมันฝรั่งอยู่อีกไหม?"
"ปลูก!"
ชายชราตะเบ็งเสียงตะโกนออกไปอีกครั้ง เสียงตะโกนนี้ทำให้ฝูงชนเดือดพล่าน
แต่ก่อนนั้น อวี๋ลิ่งบังคับให้ทุกคนขุดบ่อน้ำ ถูกผู้คนด่าทออยู่หลายปี!
บัดนี้ ความจริงพิสูจน์แล้วว่านี่คือหนทางรอดชีวิตที่ดี
ในยามที่ระบบถูกทำลาย ไม่มีใครจัดระเบียบซ่อมแซมคูคลอง
น้ำที่เหลือก้นบ่ออยู่เพียงครึ่งบ่อนั้นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต ต้นกล้าข้าวสาลีที่ใกล้ตายก็อาศัยน้ำนี้ฟื้นคืนมาได้
ตอนที่อวี๋ลิ่งเป็นเจ้าเมือง แม้เขาจะดุดัน แต่ผู้คนก็ยังพอมีชีวิตอยู่!
หลังจากผ่านพ้นการกร่ำกรายของโจรกบฏ คูคลองและบ่อน้ำที่รกร้างเพราะขาดการจัดการ...
ในใจของผู้คนจึงได้ใสกระจ่างในที่สุด ดีร้ายเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง
ความดีของอวี๋ลิ่ง เป็นที่รับรู้กันเมื่อเขาจากไปแล้ว
"ท่านผู้เฒ่า ข้าพักพอแล้ว จะกลับบ้านแล้ว ท่านก็กลับบ้านได้ อยู่ดีๆ นะ ราชโองการอีกไม่กี่วันจะลงมา เชื่อข้า!"
ชายชราผงกศีรษะไม่หยุด มองอวี๋ลิ่งพลางพึมพำว่า
"ไอ้หนูน้อยของข้า ไปอยู่ข้างนอกหลายปีนี่น่าสงสารเหลือเกิน ดำคล้ำ ผอมลง หนูน้อยของข้าลำบากมา กลับมาก็ดี กลับมาก็ดี กลับมาแล้วก็ดีจริงๆ!"