# บทที่ 65 กฎแห่งบ่อปลา
เสียงโห่ร้องสังหารที่อยู่ข้างจวนฉินอ๋องนั้นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น
พวกกบฏยังไม่ทันมา แต่ชาวบ้านที่หนีตายมาจากทุกสารทิศมุ่งหน้ามายังเมืองฉางอานกลับก่อความวุ่นวายขึ้นเสียก่อน
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาว่า "พวกกบฏมาแล้ว รีบหนีเร็ว..."
ความหวาดกลัวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วชนิดที่คาดไม่ถึง
ภายใต้ความมืดมิดยามราญราตรี ความหวาดกลัวได้แปรเปลี่ยนเป็นความสยดสยองขนานใหญ่
เพราะมองไม่เห็น มองไม่ชัด ความรู้สึกที่ไม่รู้ไม่เห็นนี้แหละที่กลายมาเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เพียงชั่วพริบตา...
ก็แยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร!
ระฆังและกลองที่ใช้ส่งสัญญาณเตือนภัยดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกัน หากเป็นเมื่อก่อน ทุกคนที่ได้ยินเสียงนี้จะรีบกลับบ้าน ปิดประตูบ้านให้แน่นหนา ดูแลปกป้องครอบครัวลูกเมีย!
แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว เพราะพวกกบฏมาแล้ว!
เมื่อสถานการณ์ใหญ่เกิดความโกลาหล มือที่เคยอยู่เฉยก็เริ่มยื่นออกมา เหล่าคนที่แต่เดิมไม่กล้ายื่นมือก็รีบทำตามทันที
พวกที่มาชุมนุมกันอยู่ใต้กำแพงเมือง ถูกจวนฉินอ๋องเรียกขานว่า "แมลงวัน" ฉวยโอกาสในยามค่ำคืนนี้บุกตรงดิ่งไปยังบ้านของคนรวยนอกเมือง
ไม่มีจุดหมาย ไม่มีแบบแผน แค่อยากฉวยโอกาสช่วงชุลมุนหาของกินสักหน่อย
เมื่อมองดูคนพวกนี้กำลังมุ่งหน้ามาทางหมู่บ้านหวงฉวี เสี่ยวเฝยก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ
ถึงตอนนี้ ตีธงสัญญาณก็ไม่มีประโยชน์ ต้องฆ่าทิ้งก่อน อดทนรอจนถึงฟ้าสว่างก็พอแล้ว!
ผู้คนในหมู่บ้านหวงฉวีไม่เหมือนใคร
ครั้งแรกที่อวี๋ลิ่งตั้งกองกำลังรักษาบ้าน ครั้งแรกที่คัดเลือกนายทหาร ครั้งแรกที่เดินทางไปจิงเฉิง ล้วนต้องพึ่งพาชายหนุ่มฉกรรจ์ในหมู่บ้านนี้
อู๋ซิ่วจงก็เติบโตมาจากหมู่บ้านนี้!
ก่อนหน้านี้เซียวอู่ก็หากินข้าวสารจากน้ำพักน้ำแรงชาวบ้านอยู่ที่นี่
ตอนนี้ ในที่แห่งนี้ ผู้คนเหล่านี้รวมตัวกันโดยมีตระกูลอวี๋เป็นศูนย์กลางอย่างเป็นธรรมชาติ กลายเป็นกลุ่มก้อนใหญ่ที่ "หนึ่งได้ทั้งหมดก็ได้ หนึ่งเสียทั้งหมดก็เสีย" ไปแล้ว
ทุกคนกำลังรอคอยการกลับมาของท่านพี่ลิ่ง!
ที่จริงพวกเขาไม่เข้าใจ แต่เมื่อมีอู๋ซิ่วจงผู้รอบรู้และเปรียบเปรยเก่งคอยอธิบายให้ฟัง พวกเขาก็ล้วนเข้าใจแจ่มแจ้ง