# บทที่ 67 สองคนตีปริศนาลับ
เช้าตรู่ที่ฉางอานฝนตกแล้ว!
การกลับมาของอวี๋ลิ่งมิได้ทำให้จังหวะชีวิตของฉางอานเปลี่ยนไป ฉางอานก็ยังคงเป็นฉางอานเดิม
ใต้กำแพงเมืองยังคงมีคนน่าสงสารนับไม่ถ้วนนั่งยองๆ อยู่
ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็มีคนมาแจ้งความแล้ว...
ไก่บ้านเขาถูกขโมยลักไปอีกตัว เดือนนี้หายไปแล้วเจ็ดตัว เมื่อวานเป็นตัวสุดท้าย
ฝนไม่ตกก็แล้วไป พอฝนตกคนยิ่งลำบาก
พวกคนน่าสงสารไม่มีที่ไป มุมหนึ่งที่พอหลบฝนได้ก็เต็มไปด้วยคนนั่งยองๆ มองฝนตาปริบๆ
ตัวเปียกชุ่ม เหมือนไก่ตกน้ำ
เสมียนอำเภอโกวจื้อจิ้วเริ่มการลาดตระเวนของวันนี้
ปกติเขากลัวคนพลัดถิ่นจะคว้ามีดฟาดมาเสียที ในวันนี้เขากลับไม่กลัว อกเต็มไปด้วยความฮึกเหิมที่ไร้ที่มา
เขาเชื่อมั่นว่า พี่ลิ่งกลับมาแล้ว ฉางอานจะต้องกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนแน่
โกวจื้อจิ้วเป็นหลานของท่านเฒ่าโก่ว
ปู่ของเขาร่ำเรียนไม่ดี อายุปูนนั้นถึงเพิ่งสอบได้ถงเซิง ความรู้ของเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง
ถ้าจะให้เขาพูด ก็คือหลุมศพบรรพบุรุษมีต้นกล้านักอ่านแค่ต้นเดียว แล้วยังถูกปู่เขาเด็ดเอาไปอีก
สิ่งที่สืบทอดมาจึงมีแต่ชื่อโกวจื้อจิ้วนี่แหละ!
ชื่อนี้ปู่คิดอยู่นานถึงคิดออก มาจาก "จั่วจ้วน" ที่ว่า "หากกู้ตนเองได้ แผ่นดินจะไม่ถึงคราววิบัติมากนัก"
ชื่อนี้คือสิ่งที่เขาภูมิใจที่สุด
ดีกว่าชื่อพวกขี้ไก่ ไหลฝู ไข่เน่า ฟังดีกว่ามาก...
เขาเปิดแผ่นหินแผ่นหนึ่ง น้ำสกปรกที่ขังอยู่เหมือนหาเจอช่องระบายไหลหมุนวนลงไป
แอ่งน้ำเมื่อครู่หายไปในพริบตา!
ฝนที่ตกลงมานี่ ถ้าไม่ชะล้างหน่อย โรคระบาดก็มาแล้ว!
โกวเจื้อจิ้วชอบงานตอนนี้ เขารู้ดีว่าตัวเองไร้ความสามารถ ทำนาก็ไม่เก่ง แถมยังชอบอ่านหนังสือมีภาพวาบหวิว งานนี้ถึงจะเหนื่อย...
งานถึงจะเหนื่อย แต่ก็ดีตรงมั่นคง
ได้ยินว่าพี่ลิ่งกลับมาแล้ว คราวนี้กลับมาเป็นขุนนางใหญ่สุดของที่นี่ด้วย
โกวเจื้อจิ้วคิดว่าเรื่องนี้สนุกแล้ว คนพวกนี้พวกเลวต้องซวยแน่!
พวกมันคงนึกไม่ถึงว่าพี่ลิ่งจะกลับมากระมัง!
ตอนนั้นก็บอกแล้วว่าอย่าทำเกินไป ผลล่ะ ไม่ยอมฟัง!
บ่อน้ำเป็นของส่วนรวม เพราะตอนขุดแรกเริ่มนั้นทั้งหมู่บ้านออกแรงออกคน
ป้ายหินจารึกชัดแจ้ง ปีนั้นเดือนนั้น ใครออกเงินเท่าไหร่...