# บทที่ 4 ความหวังของพ่อค้าทางทะเล
อ๋องซิ่นมิใช่คนไร้ซึ่งกาลเทศะ
ตรงกันข้าม เขาพยายามเรียนรู้อยู่เสมอ พยายามคิดถึงปมเงื่อนของเรื่องราวต่าง ๆ
ทว่าเขาไม่ชอบอวี๋ลิ่งจริง ๆ และก็รังเกียจเว่ยจงเสียนจากส่วนลึกของกระดูกดำ
อวี๋ลิ่งเป็นนักอ่านหนังสือ แต่กลับไร้ซึ่งความสง่างามของวิญญูชนเลยสักนิด
ใครก็ตามที่ไปหาเรื่องเขา วันรุ่งขึ้นคนคนนั้นจะต้องยื่นใบลาอย่างแน่นอน
เว่ยจงเสียนนั้นไม่ต้องพูดให้มากความ ที่นี่คือข้าทาสในเรือน แต่คนนอกกลับบอกว่าข้าทาสคิดจะเป็นนาย
บอกว่าอีกไม่นาน ต้าหมิงก็จะมีแบบอย่างของฮ่องเต้ขันทีเกิดขึ้น
คนหนึ่งยกพลจากตะวันตกเฉียงเหนือเข้ารุกด่าน อีกคนหนึ่งไล่ล่าสังหารขุนนางฝ่ายบู๊ฝ่ายบุ๋นในจิงเฉิง
ไม่ต้องพูดถึงตัวเขา แค่สุ่มเลือกคนมาสักร้อยคน เล่าสิ่งที่อวี๋ลิ่งทำไปให้ฟัง
ร้อยคนนี้ล้วนต้องบอกว่าอวี๋ลิ่งไม่ใช่คนดี ยิ่งไม่ใช่ขุนนางที่ดีอย่างแน่นอน!
ส่วนเว่ยจงเสียนน่ะเหรอ ก็ช่างมันเถอะ!
แค่บอกว่าเขาเป็นขันที ต่อจากนั้นไม่ต้องพูดอะไรอีกเลย ไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน
ในร้อยคนนี้จะไม่มีใครพูดว่าเขาเป็นคนดีสักคนเดียว
เพราะว่า กระแสสังคมมันก็เป็นอย่างนี้
หากเจ้าไม่ฟังพวกเขา พวกเขาก็จะกระหน่ำเหยียบย่ำเจ้าจนตาย
แล้วอะไรคือซูหวายจิ่น เชียนหู้สืบทอดตำแหน่งของต้าหมิง ยังไปแย่งอนุภรรยาคนอื่นอีก ทั้งยังเป็นคนมีลูกติด!
รสนิยมต้องหนักหนาสักเพียงไหน?
แต่ความเป็นจริงจะเหมือนคำร่ำลือที่ว่าได้อย่างไร อนุภรรยานั้นไม่ต้องถึงขั้นแย่งเลยด้วยซ้ำ
สามารถแลกเปลี่ยนกันได้เหมือนกับสินค้า ไม่มีความจำเป็นต้องแย่งเลยด้วยซ้ำ
จูโหยวเจี่ยนก็เป็นคนที่อ่อนไหวง่ายอีกคนหนึ่ง
เพราะการตายของมารดาทำให้อุปนิสัยของเขาเปลี่ยนเป็นขี้ระแวง ขี้น้อยใจ และหวั่นไหวทางอารมณ์อย่างยิ่ง
โดยไม่รู้ตัว เขามักจะชอบคาดเดาความจงรักภักดีของผู้อื่น
ดังนั้น ท่าทีของเขาต่อผู้คนจึงเต็มไปด้วยความก้าวร้าว
ก็คือพูดจาไม่น่าฟัง เหมือนจงใจหาเรื่อง
ทำให้รู้สึกว่าเขาพร้อมจะทะเลาะกับเจ้าตลอดเวลา เหมือนหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงให้รู้สึกรำคาญและเป็นปรปักษ์
แท้จริงแล้ว หนามแหลมคือเกราะปลอมที่ปกป้องเด็กซึ่งขาดความมั่นคงปลอดภัยเอาไว้