# บทที่ 3 ท่านเก้าพันปี
อวี๋ลิ่งไม่รู้ว่าเซียวอู่ไปคบหากับเพื่อนคนสำคัญอีกแล้ว!
แต่อู๋ซิ่วจงกลับมาบอกอวี๋ลิ่งว่าเซียวอู่เริ่มซุกซ่อนเงินอีกแล้ว
เงินในมือของเซียวอู่ล้วนเป็นของบรรดาทหารในกองทัพที่ให้มา
เจ้าให้บ้างข้าให้บ้าง เก็บเล็กผสมน้อยจนเซียวอู่รวบรวมได้มากขึ้นเรื่อยๆ!
ไม่ใช่การประจบเซียวอู่ แต่เป็นการมอบของขวัญให้เซียวอู่ เพราะเซียวอู่นั้นมีลูกกระเจี๊ยวแล้ว!
แทนที่จะรอให้เซียวอู่ทวง สู้ให้กันเองจะดีกว่า ถือเป็นเงินของขวัญ
อวี๋ลิ่งรู้แล้วว่า เงินของเซียวอู่ไม่มีอีกแล้ว
อ้อนวอนอยู่นาน อวี๋ลิ่งถึงยอมให้เศษเงินเพียงกระจิดริดแก่เซียวอู่
ตามจริงแล้วด้วยความสามารถของเซียวอู่ในตอนนี้ การไปขอคนอื่นนั้นง่ายกว่าขออวี๋ลิ่งมากนัก
เขาสามารถจับคนๆหนึ่งกดลงกับพื้นได้อย่างสบาย คนผู้นั้นก็จะยอมมอบเงินให้เขาด้วยความเต็มใจ
เห็นได้ชัดว่าเซียวอู่ยังนึกไม่ถึงในจุดนี้
เซียวอู่ที่ไม่มีเงินบอกอวี๋ลิ่งว่า ตนก็ต้องการของขวัญแทนน้ำใจคน ต้องการการเข้าสังคม และต้องการเลี้ยงข้าวคนบ้างเหมือนกัน
อวี๋ลิ่งยิ้มเยาะใส่
คนในกองทัพที่ว่างที่สุดก็คือเซียวอู่ ทุกคนล้วนยุ่งวุ่นวายกันทั้งนั้น
ผู้คนในกองกำลังต่างก็วุ่นกับการปกครองพื้นที่ คนจากเมืองกุยฮวาก็วุ่นกับการหาเงินเพื่อทำให้น้ำเน่าแห่งนี้หมุนเวียนขึ้นมาอีกครั้ง
เซียวอู่ไม่มีธุระ เพราะสิ่งเหล่านี้เขาทำไม่ได้ จึงมีเขาเพียงคนเดียวที่ว่างที่สุด
ธุระที่ยุ่งยากที่สุดของท่านเซียวอู่ก็คือการหาเด็กๆเล่น
คงเป็นเพราะสันดาน เขาจึงหาแต่เด็กที่ยังไม่โตเต็มที่ ไม่เคยหาเด็กที่โตแล้วเลย
เพราะมีเงินและใจกว้าง เด็กๆจึงเต็มใจเล่นกับเขา
แม้หน้าตาของเซียวอู่จะออกแนว "อัปลักษณ์เกินมนุษย์" ผสมกับส่วนสูงเกินคนแล้วให้ความรู้สึกกดดันเต็มเปี่ยม
แต่ขอแค่เขาหยิบของกินออกมาได้ ปัญหาเหล่านี้ก็อันตรธานหายไป!
พอออกจากประตู เซียวอู่ก็คว้าดาบออกตามหาอู๋ซิ่วจง
ช่วงนี้เกรงว่าจะหาไม่เจอแล้ว
หลังจากไปร้องเรียนเซียวอู่ อู๋ซิ่วจงก็พาคนขึ้นม้าหนีไป เขาต้องไปรับผิดชอบเรื่องการเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิของสามอำเภอทางต้าถง!
แต่สุดท้ายเขาก็ต้องกลับมา
ตอนนี้ทุกคนกำลังรออากาศ ขอแค่อุณหภูมิพอเหมาะ ก็จะลงมือปลูกมันหวานกับมันฝรั่งทันที