# บทที่ 5 ทำความสะอาดบ้านก่อนต้อนรับแขก
“ตระกูลจู่เกิดเรื่องใหญ่แล้วรู้ไหม”
“หา??”
“จู่เทียนโซ่วไปมีเรื่องกับใครเข้า นิ้วถูกตัดไปหนึ่งนิ้ว แถมเป็นนิ้วโป้ง ชาตินี้ถือว่าใช้การไม่ได้แล้ว ต่อไปอย่าว่าแต่จับดาบเลย จับตะเกียบยังลำบาก”
“แล้วยังมีอีกไหม”
“มี คนที่เขาไปมีเรื่องด้วยคราวนี้ชื่ออวี๋ลิ่ง เป็นคนนำทัพปะทะกับพวกทาสตาต่อตา ทีนี้เขาเริ่มทวงเงินกับตระกูลจู่ สองล้านห้าแสนเลยนะ”
“อะ มากขนาดนั้น”
ข่าวลือแพร่ออกไปได้อย่างไรไม่รู้
ข่าวระเบิดแบบนี้พอลือออกไป ไม่ถึงวันเดียวก็ทะลวงไปทั่วหนิงจิ่น
กระทั่งพวกกุลีแบกหามยังรู้เรื่องนี้
อวี๋ลิ่งคิดมาตลอดว่าที่ตัวเองเรียกไปไม่มาก เงินแค่นี้สำหรับตระกูลจู่คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่
หลานชายเขาตระกูลไป๋แห่งไป๋ปี้ก็ทำการค้าอยู่กับพวกเผ่ามองโกลมาตลอดนี่
ทำมาตั้งหลายปี คงสะสมทรัพย์สินไว้ไม่น้อย
สองล้านห้าแสน คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่
“ให้ข้าไปเซวียนฝู่ ข้าจะไปพบอวี๋ลิ่ง”
จู่เจ๋อรุ่นบุตรชายคนโตรีบลุกขึ้นขออาสา
จู่เทียนโซ่วมีบุตรชายมากมาย นับแล้วถึงเจ็ดคน เจ็ดคนนี้รวมทั้งที่ให้ผู้อื่นสืบตระกูลและบุตรบุญธรรม
จู่เจ๋อรุ่นคนโตเป็นบุตรชายคนที่ห้าของจู่อวี้จวินพี่น้องร่วมตระกูลของจู่เทียนโซ่ว
ถูกยกให้จู่เทียนโซ่วสืบสกุลก่อนที่เขาจะมีบุตรชาย
เพราะหมอดูทำนายว่าดวงเขามีบุตรยากมาก อาจจะมาช้า การสืบสกุลก็คือให้มีคนอยู่ในวังบุตร จะได้ “ชักนำ” โชคมีบุตรของตัวเอง
หมอดูแม่นยำ ตั้งแต่นั้นมาบุตรชายของจู่เทียนโซ่วก็มากมาย
จู่เจ๋อรุ่นเตรียมไปเซวียนฝู่
เขาคิดว่าตัวเองเป็นทั้งบุตรบุญธรรมและบุตรคนโต ต่อให้อวี๋ลิ่งจะทรมานตนก็ไม่กลัว ข้างหลังตนยังมีน้องชายอีกตั้งมากมาย
“เจ้านั่งลง วิ่งวุ่นเป็นกระเจิงจะเป็นอะไร เจ้าเป็นบุตรคนโต แผ่นดินต้าหมิงยังไม่ตั้ง เราตระกูลจู่ก็เป็นตระกูลใหญ่แล้ว”
ฮูหยินจั่วกวาดตามองบุตรชายทั้งหลาย กล่าวเสียงต่ำ
“ตระกูลอวี๋ธรณีต่ำเตี้ย เขามีสิทธิ์อะไรให้เจ้าต้องไปเอง อย่าลืม เจ้าต่างหากคือบุตรคนโต ประมุขตระกูลในวันหน้า”
จู่เจ๋อรุ่นได้ฟังก็ร้อนใจเอ่ย “ท่านแม่ พ่อกำลังทุกข์ทรมานนะขอรับ”
ฮูหยินจั่วได้ยินก็ส่งเสียงเย็น กล่าวเรียบๆ