# บทที่ 1 ต้องใช้เงินไม่หยุด
ดังคำโบราณว่า ผ่านปีใหม่ก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ!
ฤดูใบไม้ผลิ เดิมทีควรเป็นวันที่เต็มไปด้วยความหวัง ทว่าใบไม้ผลิของเซวียนฝู่และต้าถงกลับเต็มไปด้วยเลือด
กองไฟลุกโชนเสียดฟ้า ในอากาศคลุ้งด้วยกลิ่นหื่นของเนื้อที่ไหม้เกรียม
อวี๋ลิ่งกำลังฆ่าคน!
ฝังทั้งเป็นยุ่งยากเกินไป ตัดคอก็นองเลือดเกินไป เผาให้เป็นเถ้าดีที่สุด
ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน ในเมื่อพวกมันรักแผ่นดินนี้ยิ่งนัก ก็จงกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินนี้เสีย
กองไฟส่งเสียงหัวเราะดังฮ่าๆ
มองดูกองไฟ มองดูคนที่เติมถ่าน มองดูศพที่บิดเบี้ยวในแสงไฟ อวี๋ลิ่งไร้ซึ่งสีหน้า
ท่านซุนที่ขุดถ่านอยู่ด้านหนึ่งอาเจียนเละเทะ!
ชายหนุ่มรูปงามหม่า ซื่อหลงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน!
ถึงขั้นนี้แล้ว เขายังคงรักษาท่วงท่าสง่างามไว้
ทว่าของเหลวที่ค่อยๆ ไหลย้อยลงมาจากหนวดทำให้เขาดูเก้งก้างเล็กน้อย ไม่หล่อแล้ว!
กองไฟก็ลุกโชนเช่นนี้เรื่อยไป กระทั่งดวงอาทิตย์ร่วงหล่นลงไปในกองไฟ
ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ อวี๋ลิ่ง แม้แต่ท่านเซียวอู่ผู้โผงผางก็ไม่กล้าเข้าใกล้
กัวก่งหลบอยู่ข้างหลังเซียวอู่ กำลูกประคำ พึมพำอมิตาพุทธไม่หยุด
เขากลัวจริงๆ
พวกอวี๋ลิ่งนี่ใจเด็ดนักหนา แทงมีดเดียวแล้วผลักเข้ากองไฟ เสียงร้องโหยหวนที่ดังมาจากกองไฟคล้ายกับมาจากขุมนรกสิบแปดชั้น
ชั่วขณะนี้ ผู้ที่มุงดูต่างเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนรก
เฉียนเชียนอี้ไม่สะเทือนใจ เพราะเขาดูสมุดบัญชีพวกนั้นมาแล้ว สิ่งที่คนเหล่านี้ทำ ถูกลากไปจิงเฉิงต้องถูกแล่ทั้งเป็น
กัวก่งดีใจที่ตนไม่ได้ประทับลายนิ้วมือในฎีกาหมื่นอักษร
คนที่อวี๋ลิ่งกำลังฆ่าเวลานี้ล้วนเป็นคนที่ลงชื่อในฎีกาหมื่นอักษร
จับกุมตามรายชื่อ มีหนึ่งคนนับหนึ่งคน จับได้หนึ่งคน ให้หนึ่งมีด โยนเข้ากองไฟ
ซานซีมีถ่านหินมาก ทั้งยังราคาถูก ไม่เคยขาดเชื้อเพลิง
อวี๋ลิ่งรู้สึกว่าตนเองทำได้ดีมากแล้ว ให้คนพวกนี้อยู่บ้านฉลองปีใหม่อย่างพร้อมหน้า หลังปีใหม่แล้วค่อยเริ่มทำเรื่องเหล่านี้
ทว่าคนพวกนี้กลับไม่อยู่นิ่งเลยสักนิด
พวกเขาไม่อยากนั่งรอความตาย จึงยุยงชาวนาที่ขึ้นทะเบียนกับตนให้มาก่อความวุ่นวาย