# บทที่ 100 หน้าต่างกับดอกเหมยเหมันต์นั้น
ตรุษจีนแล้ว!
ปีที่หกแห่งรัชศกเทียนฉี่มาถึงแล้ว แม้ปีที่ผ่านมาจะไม่ได้ดีนัก
แต่วันตรุษนี้ เมืองหลวงกลับมีหิมะโปรยปราย หิมะนี้ทำให้ผู้คนจำนวนมากบังเกิดความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
ทว่าสิ่งที่ตามมาคือความหนาวเหน็บแสนสาหัส
อากาศหนาวขึ้นทุกปี น้ำแข็งใต้สะพานจินสุ่ยก็หนาขึ้นทุกปี
เมื่อห้าหกปีก่อน น้ำแข็งใต้สะพานละลายหมดในต้นเดือนสาม ปีที่แล้วต้องรอไปจนถึงปลายเดือนสาม
ได้ยินว่า หางโจวทางใต้ก็เริ่มมีหิมะตกหนักแล้ว
อากาศหนาวนาน ฤดูใบไม้ผลิมาช้า ฤดูกาลก็เพี้ยนไป
สำหรับราษฎรที่ต้องพึ่งฟ้าฝนหาเลี้ยงชีพ อากาศเช่นนี้ก็คือหายนะ
"ท่าน ท่านเฉาและท่านซูกลับมาแล้ว กำลังรอเข้าเฝ้าอยู่ด้านนอก!"
จูโหยวเซี่ยวซึ่งผอมจนแทบไม่มีเค้าโครงมนุษย์เหลืออยู่ยกเปลือกตาขึ้น นับวันในใจเงียบๆ ก่อนจะเคาะนิ้วมือ
เว่ยจงเสียนเข้าใจ จึงโค้งตัวถอยออกไป
ครู่ต่อมา สองคนที่ขอเข้าเฝ้าถูกหามเข้ามา
ทั้งคู่ต่างบาดเจ็บ แม้บาดแผลจะไม่หนัก แต่หลังจากการเดินทางเร่งรีบและขาดการพักรักษา เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวงทั้งคู่ก็ทรุดลงทันที
"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"
"ฝ่าบาท ระหว่างทางกลับผ่านผาอินสิงถูกโจรลอบทำร้าย กระหม่อมสงสัยว่าคนที่ลอบทำร้ายพวกเรามาจากอวี้หม่าเจียน หรือไม่ก็อาวุธปืนของอวี้หม่าเจียนรั่วไหล!"
"พวกเจ้าไม่สงสัยอวี้ลิ่งบ้างหรือ?"
ในใจซูหวายจิ่นสะดุ้งโหยง ขบฟันตอบเสียงต่ำว่า
"ฝ่าบาท หากท่านอวี้ลิ่งต้องการฆ่าพวกกระหม่อม คงไม่รอถึงผาอินสิง หากท่านจะฆ่าพวกเรา พวกเราไม่มีทางไปถึงผาอินสิง!"
โถงตำหนักเงียบสงัดลง ผ่านไปเนิ่นนาน จักรพรรดิถึงตรัสเรียบๆว่า
"สอบสวน!"
ความจริงแล้วไม่มีอะไรให้ต้องสืบมากมาย วินาทีที่เข้าเมือง ทั้งสองก็ได้ด่าผู้บัญชาการกองกำลังเก้าประตูเฉาหวาฉุนไปแล้ว
คำพูดเสียๆหายๆอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
ทั้งสองไม่เห็นเฉาหวาฉุนเป็นคน ไม่เห็นเป็นกระทั่งขันที
ด่าทั้งพ่อทั้งแม่ปนกันไปหมด จนเฉาหวาฉุนอดไม่ได้ที่จะกำด้ามดาบ
หลังจากถูกด่า อวี้หม่าเจียนก็เริ่มตรวจสอบภายใน
ลูกระเบิดดินปืนกับอาวุธปืนล้วนมีหมายเลขประจำ เมื่อเข้าคลังก็มีแจ้งไว้ อีกทั้งยังมีระบบรับผิดชอบถึงตัวบุคคล
สอบสวนเพียงครู่ผลก็ออก