# บทที่ 70 ข้าก็อยากมีชีวิตอยู่
อวี๋ลิ่งไม่ได้คิดจะไปเล่นสงครามยื้อแย่งกับคนพวกนี้เลย
ตั้งแต่เริ่มออกมือ อวี๋ลิ่งก็มุ่งเอาชีวิตอย่างเดียว!
เฉาเปี้ยนเจียวมาถึงแล้ว นำกำลังมาเพียงสองพันนาย
อวี๋ลิ่งต้องการบอกให้พวกหัวหน้าโจรรู้ว่า แค่สองพันคนก็สามารถตีพวกมันจนไม่กล้าเผชิญหน้ากับคมดาบของเขาได้
หวังจื้อย่งตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเฉาเปี้ยนเจียวมาถึงกองอวี๋หลินแล้ว
สำหรับอวี๋ลิ่ง วิธีรับมือของเขาคือการถ่วงเวลา
ตราบใดที่อวี๋ลิ่งกล้าบุกมา เขาก็จะใช้ความได้เปรียบของภูมิประเทศถ่วงเวลาจนอวี๋ลิ่งหมดแรงตายไป เขาจะเล่นซ่อนแอบกับอวี๋ลิ่ง
เขาไม่เชื่อเลยว่าอวี๋ลิ่งจะนำคนแค่หลักร้อยหลักพันมาตีทัพนับหมื่นของเขา
หวังจื้อย่งเข้าใจข้อดีข้อเสียของตัวเองดี
ข้อดีคือเดินทัพไปปล้นสะดมไป คฤหาสน์ใหญ่คือฉางเสบียงของเขา ราษฎรคือแหล่งระดมพลของเขา
ตราบใดที่ตัวเขาไม่ตาย ก็จะสามารถหาคนมาเพิ่มได้ไม่ขาดสาย
ข้อเสียคือหากเปิดศึกกับอวี๋ลิ่งเมื่อไร จะไม่สามารถอาศัยเมืองตั้งรับได้ เมื่อถูกปิดล้อม ก็จะสูญสิ้นทุกอย่าง
หวังจื้อย่งรู้ดี อวี๋ลิ่งย่อมรู้ดีเช่นกัน
อวี๋ลิ่งไม่เคยคิดจะวางตาข่ายสวรรค์
ตั้งแต่ต้น แผนของอวี๋ลิ่งคือการบีบให้คนพวกนี้หนี คฤหาสน์ใหญ่คือฉางเสบียงของพวกมัน!
หวังจื้อย่งจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเป้าหมายของอวี๋ลิ่งก็คือคฤหาสน์ใหญ่เช่นกัน
ในกระบวนการทั้งหมดนี้ พวกพ่อค้าเกลือที่เกลียดอวี๋ลิ่งที่ขัดขวางการทำเงินของพวกเขากลับไม่รู้เรื่อง
เป้าหมายของพวกเขายังคงเป็นอวี๋ลิ่ง พวกเขากำลัง "แก้ไขข้อผิดพลาด" ที่อวี๋ลิ่งก่อขึ้น!
เป้าหมายของพวกเขาคือทำให้ทุ่งหญ้ากลับสู่สภาพเดิม
เมื่อเทียบเรื่องนี้ดูแล้ว เหวียนเข่อลี่ เหมาหวินหลง อวี๋ลิ่ง หรือแม้แต่สยงถิงปี้ในอดีต ล้วนประสบพบเจอเรื่องเดียวกัน
นั่นคือการขัดขวางเส้นทางหาเงินของพวกเขา
ทุ่งหญ้าในอดีตทำเงินได้มหาศาลเพียงใด ต่างก็คิดว่าธัญพืชกับเหล็กแท่งคือการค้าที่ทำกำไรสูงสุด
หากท่านลากเกลือหนึ่งเล่มเกวียนกับก้อนชาหนักเท่ากันมาหนึ่งเล่มเกวียน ท่านจะเข้าใจว่าอะไรคือผลกำไรมหาศาลอย่างแท้จริง
ทุ่งหญ้าไม่ใช่ว่าไม่มีเกลือ แต่ทุ่งหญ้าไม่มีคนที่รู้วิธีสกัดเกลือ