# บทที่ 12 ฉันสอนนายเอง
ปลายเดือนสองของจิงเฉิงในที่สุดก็มีไออุ่นเสียที!
พอตกสายตะวันส่องกำลังดี หยาดน้ำใต้ชายคาก็จะหยดจากช้ามาเร็วแล้วต่อกันเป็นเส้น
เมื่อหยาดน้ำจากเร็วกลับช้า เสียงติ๋งๆ หายไปจนหมด...
หนึ่งวันก็ผ่านพ้น!
บ้านตระกูลอู๋ทางเหนือของเมืองหลวงพอฟ้ามืดก็สว่างไสว
โคมแดงหน้าเรือนแขวนสูงเด่น แสงไฟเจิดจ้าสะดุดตาในยามราตรี ดูไม่ธรรมดาอย่างยิ่งในตรอกแถวนี้
ที่นี่คือบ้านของอู๋เซียง!
ตั้งแต่ตระกูลอู๋มาปักหลักที่นี่ ประตูใหญ่บ้านอู๋แทบไม่เคยปิดเลยในยามปกติ บางครั้งถึงขั้นเปิดไปจนหลังเที่ยงคืน
ชาวบ้านว่า ครอบครัวอู๋มีมนุษยสัมพันธ์ดี ซื่อตรงต่อเพื่อนฝูง แขกที่มาเยี่ยมเยือนมากเกินไป
ชาวบ้านไม่รู้ อันที่จริงที่นี่คือฐานลับของการค้าขาย
เหลียวตงนั้นใหญ่โต ผลิตผลยังอุดมสมบูรณ์
ไม่เพียงมีเสือ เสือดาว กวาง หมี โสม รวมถึงเขากวางอ่อนเป็นต้นที่เป็นสัตว์สมุนไพร ยังมีแร่เหล็กและแร่เงินที่ปริมาณสำรองไม่น้อย!
ด้วยเหตุผลด้านประชากรและการบุกเบิก เริ่มจากทางเดินเลียบตะวันตกของเหลียวตง เหลียวตงมีป่าดึกดำบรรพ์อยู่เป็นบริเวณกว้าง
ถึงแม้ตอนนี้เหลียวตงส่วนใหญ่ถูกพวกเจี้ยนหนูยึดไปแล้ว!
แต่ในเทือกเขาอันไพศาลขรุขระนั่น บนทางเดินแคบๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก บนชายฝั่งที่ตรวจจับไม่ถึง ชั่วขณะไหนก็ผลัดเปลี่ยนสับเปลี่ยนกันเสมอ
ความถี่สูง ปริมาณหนาแน่น จำนวนมากจนน่าตกใจ
พวกนักขุดทอง นักขุดโสม นักเก็บสมุนไพรมีมากจนน่าตกใจ
จากเผ่าเคออ่อร์ชิ่นของอวี๋ลิ่งก็พบว่า ตั้งแต่ราชวงศ์หยวน พวกพ้องเหล่านี้ล้วนทำเรื่องนี้กันมาหลายชั่วคน
"การปราบปรามเฉิงฮว่า" ก็คือการตีผู้นำเจี้ยนโจวหนหวี่เจิน หลีหม่านจู้ กับต่งซาน
พระบัญชาเด็ดขาดของหมิงเซี่ยนจงที่ว่า "บดขยี้รังโจร ทำลายล้างพันธุ์" ส่วนหนึ่งก็เพราะที่นี่ไม่สงบ
เพราะ... รากเหง้าของความไม่สงบก็คือใจคนที่ไม่รู้จักพอ
ดังนั้น...
เพื่อให้ตนดูเที่ยงธรรมยิ่งขึ้น พวกเจี้ยนหนูได้เอ่ยในเจ็ดมหาคับแค้นว่า นั่นคือบรรพบุรุษรุ่นที่ห้า
มั่วแต่ตามจับยายทวด!
อย่านึกว่าต้าหมิงกับพวกเจี้ยนหนูตอนนี้อยู่ในระยะเผชิญหน้ากันแล้วการค้าจะหยุดชะงักสิ้นเชิง การค้าจะกระทบบ้าง ไม่เหมือนก่อนที่เปิดเผยใหญ่โต!