# บทที่ 69 ไม่เคยแคร์ศักดิ์ศรี
ไม่มีใครคาดคิดว่าอวี๋ลิ่งที่กลับมาครานี้จะใช้ไม้แข็งได้ถึงเพียงนี้
ก่อนหน้านี้อวี๋ลิ่งรับฟังคำทัดทาน ตราบใดที่ไม่เลยเถิดเกินไป ต่างคนต่างถอยคนละก้าวยังพอเจรจากันได้
ตอนนี้ อวี๋ลิ่งแทบไม่ฟังคำทัดทานของใครเลย
ก่อนหน้านี้มักรู้สึกว่าไอ้เฒ่าอวี๋ที่ชอบอวดลูกชายตนนั้นน่าหมั่นไส้นัก
ตอนนี้คนพวกนี้คาดหวังยิ่งนักให้ไอ้เฒ่าขี้อวดที่ชอบอวดลูกอวดหลานนั่นรีบกลับมา
เพราะมีเพียงตาเฒ่าคนนี้เท่านั้นที่สามารถห้ามอวี๋ลิ่งได้
อวี๋ลิ่งไม่ได้รู้สึกว่าวิธีการของตนนั้นโหดเหี้ยม กลับรู้สึกว่าตนอ่อนโยนเกินไปด้วยซ้ำ
ขั้นแรกคือการสะสางที่ดิน ยึดที่ดินที่ขุนนางท้องถิ่นยกให้ข้าราชการและที่ยึดครองมาโดยพลการคืนให้หมดก่อน แล้วค่อยแบ่งทรัพย์สิน
ก่อนจะแบ่งทรัพย์สินต้องชดใช้ภาษีที่ดินที่ยึดครองมาให้ครบถ้วน
เช่นนี้ เรื่องนี้ก็จบสิ้น
ใช้เวลาเพียงวันเดียว ผู้งฉางของศาลาว่าการก็เต็ม โรงคลังมีเงินเพิ่มขึ้นสองแสนตำลึง
ต่างว่าแผ่นดินวุ่นวายใกล้มาถึง ราษฎรยากจนแร้นแค้น
อวี๋ลิ่งคิดว่าคำว่า "ราษฎร" ในประโยคนี้มีปัญหานัก พวกคหบดีก็เป็นราษฎรเหมือนกัน แต่เงินพวกเขาช่างมากมายจริง
กฎ 80/20? ถูกต้องเลย
คนเพียงหยิบมือเดียวนี้ กลับครอบครองทรัพยากรถึงแปดในสิบส่วนของเมืองฉางอานทั้งหมด
ราษฎรที่เหลืออยู่อีกเกือบล้านคน กลับต้องมาแย่งชิงจนหัวแตกเพื่อทรัพยากรอีกแค่สองในสิบส่วน
มองดูเงินในคลัง อวี๋ลิ่งก็ยังนึกไม่ออกอยู่นานว่าพวกคหบดีที่ร้องทุกข์ยากจนตลอดเวลาจะมีเงินมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
ใช้เวลาเพียงสองวัน ชื่อเสียงของอวี๋ลิ่งก็เน่าเฟะ
พวกคหบดีไม่ยอมนั่งรอความตาย พวกเขาจะโต้กลับ จะส่งคนไปจิงเฉิงฟ้องร้องอวี๋ลิ่ง
กล่าวหาว่าอวี๋ลิ่งฉ้อราษฎร์บังหลวง ฆ่าฟันผู้คนราวกับต้นหญ้า
ตัวอำเภอถงกวนปรากฏร่างของบ่าวไพร่ของคหบดี
ทุกคนคิดผิดเกี่ยวกับอวี๋ลิ่ง นึกว่าอวี๋ลิ่งไม่แคร์เรื่องพวกนี้ ไม่ใช้วิธีไร้ยางอาย
แต่พวกเขาจะรู้ได้อย่างไร ว่าอวี๋ลิ่งนั้นชอบใช้วิธีไร้ยางอายที่สุด
คนที่มาแจ้งความเหล่านี้หายตัวไป พลัดตกแม่น้ำเหลืองไปแล้ว
อวี๋ลิ่งไม่รู้จักญาติพี่น้อง บ่าวไพร่ของคหบดี แต่ตาลุงฟันเหลืองพวกนั้นได้กลิ่น