# บทที่ 35 ไอ้หมา ไอ้หมา
...
เฝิงเฉวียนก็ตื่นแต่เช้าเช่นกัน และได้รับบัตรเยี่ยมของอวี๋ลิ่ง
ต่างจากความหยิ่งยโสของเมี่ยว ครอบครัวเฝิงให้ความสำคัญกับการมาเยือนของอวี๋ลิ่งในครั้งนี้ยิ่งนัก
ทันทีที่เห็นบัตรเยี่ยม ครัวหลังบ้านตระกูลเฝิงก็มีเสียงมีดสับเนื้อดังตุบๆ
เฝิงเฉวียนอยากให้อวี๋ลิ่งอยู่กินข้าวเที่ยงที่บ้าน
เฝิงเฉวียนไม่รู้ว่าเมี่ยวชางชีถูกอวี๋ลิ่งแดกดันมาแล้ว
ถึงแม้เมี่ยวชางชีจะยังนึกไม่ตก แต่ถ้าขบคิดเมื่อไหร่ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเข้าใจ
อวี๋ลิ่งรังเกียจคนแบบนี้ที่สุด
กลั่นแกล้งกันในที่ทำงานก็แล้วไป ยังจะมาเล่นตุกติกลวนลามอีก
คนแบบนี้มีอำนาจไม่ได้ ถ้ามีอำนาจเมื่อไหร่ มันจะเอาหมาให้คนเชิดให้ถึงที่สุด
ก็แค่ขี้แพะผิวเกลี้ยง!
ถ้ารังแกเพื่อนร่วมงานในราชการก็ว่าไปตามเรื่อง ไม่มีที่ไหนไม่รังแกกันตามอาวุโสหรอก แต่จะล่วงเกินทางเพศมันไม่ได้
คนแบบนี้ภายนอกงามสง่า ภายในรกรุงรัง
ภายนอกทำเป็นเคร่งขรึม ภายในใจกลับต่ำช้าถึงที่สุด
ศีลธรรมส่วนตัวเป็นได้เพียงนี้ ศีลธรรมในหน้าที่ก็ไม่ต้องพูดถึง
อวี๋ลิ่งอยากเขียนจดหมายถึงสวีเสียเค่อ อยากจะบอกเขาให้ดีๆ ว่าถูกภาพลักษณ์จอมปลอมหลอกเข้าแล้ว คนที่เขาเชื่อมั่นนั้นศีลธรรมส่วนตัวไม่ไหว
แต่กระนั้นอวี๋ลิ่งก็เข้าใจเรื่องหนึ่งแล้ว
ตระกูลสวีของสวีเสียเค่อแม้ไร้คนในราชการ แต่ที่โน่น ตระกูลสวีก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่ตนคิด
ขุนนางระดับสูงอย่างเมี่ยวชางชียังยอมส่งหลานสาวให้แต่งเข้าตระกูลสวี
เห็นได้ชัดว่าตระกูลสวีหาได้ซบเซาอย่างที่เห็นภายนอกไม่ เพียงแต่ความสัมพันธ์ในนี้ตนเองไม่เข้าใจก็เท่านั้น!
ประตูใหญ่ตระกูลเฝิงเปิดอ้าอยู่แล้ว รอคอยการมาของอวี๋ลิ่ง
แม้เฝิงเฉวียนจะไม่ชอบอวี๋ลิ่งอย่างยิ่ง ถึงขั้นเกรงกลัวคนผู้นี้อยู่บ้าง
ในวันนี้ ทั้งหมดนี้ไม่สำคัญอีกต่อไป ความอัปยศที่เขาเคยได้รับ ในที่สุดจะได้แก้แค้นแล้ว!
"พ่อจ๋า ลูกจะแก้แค้นแล้ว..."
เขากัดฟันพูดจบ เฝิงเฉวียนก็เสียบธูปในมือลงกระถางธูป
ก่อนจะได้รับบัตรเยี่ยมของอวี๋ลิ่ง ตงฉ่างได้ส่งคนมาบอกข่าว
ฝ่าบาทจะทรงจัดการเมี่ยวชางชี มันสมองของก๊กตงหลิน เรื่องนี้ทำให้เฝิงเฉวียนตื่นเต้นชนิดหาสาเหตุไม่ได้!
เขาจำได้ว่าเมี่ยวชางชีมีมือคู่หนึ่งที่ทะนุถนอมอย่างดี