# บทที่ 39 อะไรคือถูก อะไรคือผิด
มิวชางชีเกิดเรื่องเข้าแล้ว!
ตามติดกันไปยังมีขุนนางใหญ่น้อยอีกสิบเจ็ดคนที่ซวยไปด้วย
คนพวกนี้เป็นเหมือนตั๊กแตนบนเส้นเชือกเดียวกัน พอถูกจับได้ตัวเดียว ที่เหลือก็หนีไม่รอด
ก็พวกพ้องกันนี่?
จับทีหนึ่งก็เป็นพรวน จับทีหนึ่งก็เป็นกลุ่มใหญ่ ยึดทีหนึ่งก็ได้เงินนับหมื่นตำลึง
"ตัวข้าที่ผ่านการบ่มเพาะมาสามรัชสมัย วันนี้กลับต้องมาอัปยศในมือทาสสุนัขผู้ชั่วช้า..."
เรื่องราวในจิงเฉิงไม่ฮือฮาแล้ว
บัณฑิตในจิงเฉิงต่างบอกต่อกันไปทั่ว พร่ำถึงคำพูดของมิวชางชีที่เล็ดลอดออกมาจากจวนตระกูลมิว ตอนที่เขารู้ตัวว่ากำลังจะถูกจับ
ตัวที่ผ่านการบ่มเพาะสามรัชสมัย อัปยศในมือทาสหมาผู้ชั่วช้า...
มิวชางชีบอกว่าตัวเขาเป็นขุนนางเก่าแก่สามแผ่นดิน!
ในสายตาของอวี๋ลิ่ง นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย เพราะจักรพรรดิกวงจงเป็นฮ่องเต้ได้แค่เดือนเดียว ถ้าจะคิดกันจริงๆ...
คนที่ได้เข้าร่วมประชุมราชสำนักต่างก็กล้าพูดเสียงดังว่าตัวเป็น "ตัวที่ผ่านการบ่มเพาะสามรัชสมัย"
นี่ไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือคำว่า "ทาสสุนัขผู้ชั่วช้า" สี่คำนี้ไม่ถูกต้อง
คำพูดนี้หวดวงกว้างเกินไป
หลายคน รวมถึงอวี๋ลิ่งต่างก็คิดว่า "ทาสสุนัข" หมายถึงเว่ยจงเสียน
เช่นนี้แล้ว คำพูดเหล่านี้ก็กำลังด่าจูโหยวเซี่ยวด้วยเช่นกัน
ตอนนี้ที่ด่ากันว่าเว่ยจงเสียน แท้จริงแล้วก็คือด่าจูโหยวเซี่ยวนั่นแหละ
เหตุผลที่นักปราชญ์เหล่านี้ไม่กล้าด่าจูโหยวเซี่ยวโดยตรงนั้นง่ายมาก
แก่นกลางการเซ่นไหว้ตามจารีตขงจื๊อคือ "ฟ้า ดิน เจ้า บิดามารดา ครู"
ไม่กี่คำนี้เป็นรากฐานของจริยธรรมทั้งหมดในปัจจุบัน
ไม่มีขุนนางคนไหนกล้าใช้คำหยาบอย่างทาสสุนัขไปด่าฮ่องเต้
ด่าเขาเท่ากับด่า "ฟ้า ดิน เจ้า บิดามารดา ครู" เท่ากับต่อต้าน "จูจื่อเจียหลี่"!
ต่อต้านจูจื่อ ก็คือต่อต้านความรู้ทั้งหมดที่เขาเรียนมา
จะถูกจารีตประเพณีลงโทษ ร้ายแรงยิ่งกว่าถูกลบชื่อออกจากสกุลเสียอีก
จูซีใน "จูจื่อเจียหลี่" ได้กำหนดลำดับการวางป้ายเซ่นไหว้ไว้
ฟ้า ดิน เจ้า บิดามารดา ครู คือระบบความสัมพันธ์ห้าขั้น ต้องวางไว้บนโต๊ะบูชาให้กราบไหว้ เป็นรากฐานของกฎทั้งปวง!