# บทที่ 27 เจ้าคืออวี๋ลิ่งหรือไม่?
"เตรียมสังหารศัตรู เตรียมสังหารศัตรู!"
เสียงตะโกนยังไม่ทันสิ้นสุด ฝนธนูพุ่งโค้งก็มาถึงแล้ว
เสี่ยวหวงเหลียนมองเห็นชัดเจนมาก ครานี้ที่มาเป็น "หน่วยกล้าตาย" พุ่งมาก่อนเป็นพวกพันธมิตรจากเผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้า
"ป้อง! ป้อง! ยกโล่!"
โล่ถูกชูขึ้นฉับพลัน พร้อมกับลูกธนูที่พุ่งตามมา
เสียงปะทะดังแปะๆ ดุจสายฝนกระหน่ำพื้น เกิดเป็นเสียงกระทบใสต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทหารม้าส่งเสียงแปลกประหลาดผ่านเฉียดไปด้านข้าง
ยังเป็นกลยุทธ์โฉบตีวนเวียนที่คุ้นเคย อาศัยม้าศึก คันธนูเบา และความชำนาญการขี่ม้าเข้ามาก่อกวน ทำให้พวกเจ้าตั้งรับไม่เป็นกระบวน
วกกลับแล้ว พวกมันเตรียมจะมาอีกยก
เจวี๋ยหลัวไป้ซานข่ามองดูธงใหญ่ที่อยู่ไกลๆ อดกลั้นกองกำลังของตนที่ร้อนรนใจแทบขาด
เขาลงทัณฑ์บนไว้แล้ว ศึกนี้เขาต้องสร้างตัวอย่างที่ดีให้กับคนข้างหลัง
เขาต้องชิงความได้เปรียบ โหม่งแรกก็ต้องชนะ!
เจวี๋ยหลัวไป้ซานนั้นหยิ่งยโส เพราะสายเลือดของเขาสูงส่งยิ่งนัก
เขาเป็นเหลนของเปาเสียงอา น้องชายคนที่ห้าของเจวี๋ยชางอัน แห่งราชสกุลอ้ายซินเจวี๋ยหลัว เป็นหลานอาของพวกหนูเอ่อร์ ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าจิน
เมื่อครั้งยังไม่มีการตั้งปาฉี เขาก็อยู่มาแล้ว ครอบครัวเขายังมีส่วนร่วมในการวางระบบปาฉีอีกด้วย
เจวี๋ยหลัวไป้ซานนั้นไม่เหมือนคนอื่น เขาเป็นคนมีฝีมือ
ในการโจมตีห้าส่วนของเผ่าเจ้อเฉิน เช่นถัวมั่วเหอ รวมพลรบที่เจี้ยฝาน บุกเสิ่นหยาง ตีเหลียวหยาง ได้รับความชอบจากการสังหารศัตรูมากมายนับไม่ถ้วน
เจวี๋ยหลัวไป้ซานเตรียมที่จะข่มขวัญกองกำลังของอวี๋ลิ่งเสียก่อน
เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะกลืนกินคนกลุ่มนี้ได้ มิฉะนั้นเหยื่อที่เขาวางไว้ก็คงเสียเปล่า
ฝนธนูระลอกหนึ่งผ่านพ้นไป เสี่ยวหวงเหลียนและพรรคพวกเริ่มนำหน้าบุกเข้าใส่
กีบเหล็กย่ำหญ้าแห้งแหลกละเอียด มุ่งตรงไปยังพวกทหารม้าทุ่งหญ้าพวกเจี้ยนหนูที่กำลังวกกลับ!
"กดทวน!"
ตามเสียงคำรามสั่งที่ดังลั่นออกไป ทหารม้าบนหลังม้าศึกเริ่มกดทวนยาวลงต่ำ พลันแสงอันเยือกเย็นก็สว่างวาบขึ้นในแววตาของพวกทหารม้าทุ่งหญ้าพวกเจี้ยนหนูมากขึ้นเรื่อยๆ!
"เตรียม ปล่อย!"