# บทที่ 6 สงครามล้มราชวงศ์
ยามที่หิมะและน้ำแข็งเริ่มละลาย ท่านโต้วก็ออกเดินทาง!
เสบียงยังไม่ขยับ ทหารม้าเดินหน้าก่อน
ก่อนเข้าสู่ช่วงฤดูหนาวของปีนี้ ท่านโต้วกับพรรคพวกต้องวิ่งไปกลับสองเที่ยว เมื่องานเสร็จ อวี๋ลิ่งก็จะงดภาษีให้พวกเขา!
นี่คือระบบงดเว้นภาษีที่อวี๋ลิ่งกับพวกตั้งขึ้นมา
ในระหว่างการกวาดล้างพ่อค้าเกลือ ท่านโต้วกับพวกพ้องคือกลุ่มที่ได้ผลประโยชน์สูงสุดจากศึกนี้
เหยียนหยิ่นถูกอวี๋ลิ่งบังคับยึดคืน ไม่ขึ้นกับตระกูลใดอีกต่อไป
ส่วนการขาย ก็ให้ท่านโต้วกับพวกเป็นคนขาย
ท่านโต้วกับพวกกลายเป็นพ่อค้าเกลือกลุ่มใหม่ แล้วค่อย ๆ ฟื้นฟูเส้นทางเดิมให้กลับมาเดินได้อีกครั้งอย่างเป็นระบบ
แน่นอน นี่เป็นเพียงจุดเล็ก ๆ จุดหนึ่ง
อวี๋ลิ่งต้องการเปลี่ยน "ของที่ได้มา" อย่างทองเงินเพชรพลอยจากตระกูลใหญ่ให้เป็นเงินและเสบียง อวี๋ลิ่งก็ขายของพวกนี้ให้ท่านโต้วกับพวก
เพราะศึกนี้ ท่านโต้วกับพรรคพวกออกแรงจริง ๆ
ประตูเมืองของสองกองกำลังพิทักษ์เซวียนฝู่และต้าถงที่เปิดออกได้ราบรื่น พวกเขาก็ทั้งออกเงินและออกแรง
อวี๋ลิ่งก็เต็มใจให้บุญคุณแก่พวกเขา จึงไม่ได้ตั้งราคาสูงนัก
ส่วนต่างระหว่างกลางก็ถือเป็นรางวัลสำหรับพวกเขา
กฎเกณฑ์สำหรับพ่อค้าคือยิ่งหาได้มาก ภาษียิ่งสูง มีจุดตัดจุดหนึ่งกำหนดไว้ตรงนั้น
หากทะลุจุดตัดนั้นไปเมื่อไหร่ ค่าภาษีก็จะพุ่งพรวดราวกับทะยานขึ้นสวรรค์
ถ้าต่ำกว่าจุดตัดคือห้า พอทะลุปุ๊บก็คือสิบ!
อวี๋ลิ่งก็ไม่ได้คิดจะสูบเลือดคนพวกนี้จนแห้ง เข้าใจหลักที่ว่าอะไรที่มากเกินไปก็ไม่ดี
ดังนั้น ก่อนถึงจุดตัดนี้ อวี๋ลิ่งก็เลยตั้งวิธีลดภาษีไว้เพียบ
การสร้างสะพานซ่อมถนนก็เป็นหนึ่ง การสร้างชลประทานก็หนึ่ง การปลูกต้นไม้ก็หนึ่ง
การช่วยกองทัพขนส่งเสบียงก็เช่นกัน
เพียงแค่ใช้จ่ายเงิน ก็ทำให้เงินค้างอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้จุดตัดมากที่สุด
แม้จะขาดอีกแค่เพียงหนึ่งอีแปะก็จะทะยาน ก็ยังคงจ่ายตามอัตราก่อนหน้า
ดังนั้น ท่านโต้วกับพวกยอมเสียเงินสร้างสะพานซ่อมถนน ก็ไม่ยอมเกินจุดนั้น
เขาเรียกกันว่าทะยานแล้วนี่หว่า ขอแค่เกินจุดตัดไปแค่อีแปะเดียวมันก็เป็นอีกโลกนึง
ก็ต้องเสียภาษีหนัก แล้วทำไมจะไม่เอาเงินไปใช้จ่ายเล่า?