# บทที่ 53 หน่วยสอดแนม
วางรายงานการศึก จูโหยวเซี่ยวมองโคมแดงที่แขวนไว้พลางใจลอย!
นางเค่อถึงแก่กรรมแล้ว จูโหยวเซี่ยวอดทนรอคอยอย่างใจเย็น พอให้เวลาอย่างเพียงพอ
ครั้นถึงเวลา จูโหยวเซี่ยวก็หมดสิ้นซึ่งความอ่อนโยนสุดท้ายในใจ!
อุ้มท้องสิบสามเดือน!
กระทั่งสิ้นใจนางเค่อก็ไม่ปริปากว่าเด็กในท้องเป็นลูกใคร!
สำหรับจูโหยวเซี่ยวแล้ว นั่นไม่สำคัญอีกต่อไป สังหารทุกคนที่เกี่ยวข้องกับนางเสียก็สิ้นเรื่อง
นางเค่อตายแล้ว นามของเค่อซื่อก็แพร่สะพัดในหมู่ขุนนางอีกครา
หาว่านางเค่อสตรีผู้นี้มีอุปนิสัยเด็ดเดี่ยว ซื่อตรง ไม่อ่อนข้อ ไม่อยากสมรู้ร่วมคิดกับเค่อซื่อและเว่ยจงเสียน...
ท้ายที่สุดก็ถูกข่มเหงรังแกจนตาย!
"ท่านผู้ฟังโปรดฟังข้าพเจ้ากล่าว คนละอาชีพก็เปรียบดั่งขุนเขาคั่น...
คนในรู้แก่นแท้ คนนอกดูแต่ผิวเผิน ชายไม่เข้าใจเรื่องหญิง หญิงก็ไม่เข้าใจเรื่องชาย...
เล่ากันว่า กษัตริย์แคว้นต้าเซี่ยเป็นช่างไม้ พระองค์ไม่ทรงเข้าใจเรื่องของสตรีมีครรภ์
จะพูดอย่างไรก็ตาม การคลอดบุตรนี้มีทั้งคลอดก่อนกำหนด แล้วก็มีที่ดื้อดึงอยู่ในท้องมารดาไม่ยอมออกมา!"
ฝูงชนส่งเสียงหัวเราะลั่น!
"เจ้าฮ่องเต้โง่เขลานี่ หลงเชื่อคำยุยง จับพระสนมผู้ซื่อตรงขังไว้ในตำหนักเย็น อดอาหารจนสิ้นพระชนม์
น่าสงสารนัก พระสนมนางนี้อุ้มท้องเชื้อพระวงศ์ ยังเป็นกุ้ยเฟยไม่ทันครบปี ฟ้าดินยังเห็นใจ!"
"โอ้ โอ้ โอ้~~~"
"น่าสงสารนัก!"
"น่าเศร้ายิ่ง!"
ชาวบ้านที่มุงดูพากันทอดถอนใจ เวทนาพระสนม!
หญิงช่างเย็บพื้นรองเท้าผู้หนึ่งถ่มน้ำลายใส่ทันที หันไปทางนักเล่านิทานอย่างไม่ไว้หน้า:
"ใต้เท้าเจ้าคะ ข้าขออวยพรให้ลูกสะใภ้ หลานสะใภ้ เหลนสะใภ้ของท่าน อุ้มท้องสิบสามเดือนทุกคน!"
นักเล่านิทานโกรธ: "เฮ้ย แม่หญิงนี่ด่าคนได้ยังไง!"
"เฮ้ย! ข้าด่าท่านตรงไหน ท่านพูดเองว่ามันดื้อดึงอยู่ในท้องมารดาไม่ยอมออกมา!"
"คนละอาชีพก็เหมือนขุนเขากั้น ท่านรู้เรื่องคลอดบุตรรึ ยังจะด่าข้าอีก ข้าจะไปแจ้งทางการจับท่านเดี๋ยวนี้แหละ..."
หญิงนั้นสบถแช่ง: "เล่านิทานก็เล่าไปสิ ท้องสิบสามเดือนนี่มันผิดทำนองคลองธรรม!"
เรื่องราวของนักเล่านิทานถูกผู้คนคัดลอกส่งเข้าวัง จูโหยวเซี่ยวเพิ่งอ่านจบ