# บทที่ 42 อดทนเดี๋ยวก็ผ่านไป
เมืองหลวงปั่นป่วนราวกับโจ๊กเดือด!
ไม่รู้ว่าลมบ้าหมูพัดมาจากที่ใด โจษจันว่าศึกแม่น้ำหลิ่วเหอต้าหมิงฝ่ายเราสังเวยชีวิตนับแสน
คำกล่าวนี้ไม่ใช่พวกเจี้ยนหนูพูด แต่เป็นขุนนางในราชสำนักพูดกันเอง
ต้องเจอพวกเพื่อนหมูคณะนี้ ป่านนี้ยังสู้รบกันไม่เลิก เพื่อสู้รบกัน ของที่ไม่มีมูลก็กล้าพูดออกมาตรงๆ ได้!
ตายไปกว่าหนึ่งแสนน่ะหรือ?
พวกนี้เกรงคงไม่รู้ว่าหนึ่งแสนนั้นมันมากมายเพียงใด หากพวกเจี้ยนหนูมีกำลังถึงขนาดนั้น ป่านนี้บุกเข้ามาถึงด่านในแล้ว!
อวี๋ลิ่งที่เดิมตั้งใจจะไปเน่ยเก๋อดู กลับเปลี่ยนใจไม่ไปแล้ว ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป!
สุภาษิตว่าไว้ดีจริง: คนเดียวผลักเบาๆ ก็ล้มได้ สิบคนออกแรงเต็มที่ก็พยุงไม่ขึ้น!
เฉียนเชียนอี้มาแล้ว!
ตั้งแต่เขากลับมาเดินสายในเมืองหลวงเสร็จ ก็เก็บตัวอยู่แต่ในเรือนไม่ก้าวเท้าออกไปไหน ที่บ้านอวี๋ลิ่งเขาก็ไปไม่น้อย ไม่ใช่ว่าไม่อยากไป แต่เขากลัวที่จะไป
ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้วว่าเด็กคนนั้นคือใคร นั่นคือไท่จื่อ
ไท่จื่ออยู่บ้านตระกูลอวี๋ เรื่องนี้เขาดูออกแล้ว
เฉียนเชียนอี้เดิมทีอยากบอกว่าเรื่องนี้ผิดจารีต อยากเกลี้ยกล่อมอวี๋ลิ่ง
แต่พอนึกถึงจางจวีเจิ้งกับเสินจง นึกถึงข่าวลือระหว่างจางจวีเจิ้งกับหลี่ไทเฮา...
เฉียนเชียนอี้คิดว่าเรื่องแค่นี้ไม่สลักสำคัญอะไร
สหายรักพาน้องเซียวอ้ายมาด้วย อวี๋ลิ่งวางรายงานลับจากเหลียวตงที่เซียวอู่นำกลับมาจากวังลง เตรียมตัวจะคุยกับเฉียนเชียนอี้ดีๆ และถือโอกาสดูเซียวอ้ายไปด้วย!
อวี๋ลิ่งชอบมองเซียวอ้าย เป็นความชอบที่ใช่ความชอบแบบนั้น
ในฐานะที่เคยคลุกคลีในท้องถนน อวี๋ลิ่งรู้ซึ้งถึงเรื่องในแหล่งเริงรมย์เป็นอย่างดี
สตรีในหอคณิกาจัดอยู่ใน "ทะเบียนต่ำ" ชั่วรุ่นชั่วกัปกัลป์ ลูกหลานก็เป็นทะเบียนต่ำ
จากจุดนี้ก็พอจะเดาออกได้ว่าแม่ผู้ให้กำเนิดเซียวอ้ายทำอาชีพอะไร
แค่เป็นทะเบียนต่ำก็ว่าแย่อยู่แล้ว พวกนางยังแต่งงานกับครอบครัวดีไม่ได้อีก
ราคาแรกแย้มของหญิงงามในหอนั้นแพงที่สุด
บ้างเรียกว่า "การหวีผม" บ้างเรียกว่า "การจัดห้อง" "การหวีผม" คือ "คืนแรก" ของหญิงสาว...
นี่คือส่วนสำคัญในการทำเงินก้อนโตของการดำเนินงานหอคณิกา