# บทที่ 23 ฝันร้าย
"อย่าาา~~~"
นู่เอ่อร์ฮาชื่อกรีดร้องเสียงแหลมพร่า พุ่งตัวลุกขึ้นจากแท่นบรรทมอย่างบ้าคลั่ง
เสียงหอบหายใจกระชั้นถี่ดังฟืดฟาด แสงไฟในท้องพระโรงพลันสว่างวาบขึ้นทีละดวงจนสว่างจ้าไปทั้งโถง!
"เป้ยเล่อสี่อยู่ไหน?"
"กราบทูลฝ่าบาท เป้ยเล่อสี่น่าจะอยู่ระหว่างทางไปเผ่าเคออ่อร์ชิ่น ออกเดินทางไปได้เจ็ดวันแล้ว คาดว่าพอหิมะตกคงกลับมา!"
เมื่อเห็นว่าผู้เข้ามาคือพระชายาเอกพระองค์น่าลาซื่อ อาปาไห่ นู่เอ่อร์ฮาชื่อก็เบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจพลางผลักไส
ไสหัวไป! ไสหัวไป! เจ้าไสหัวไปให้พ้น!
เนิ่นนานมาแล้ว มีข่าวลือในตลาดว่าหญิงผู้นี้แอบคบชู้กับไต้ซ่านผู้เป็นโอรส
ตอนนั้นนู่เอ่อร์ฮาชื่อไม่เคยใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด คิดว่าเป็นการปั้นน้ำเป็นตัว!
ทว่าลึกๆ ในจิตใจของเขา กลับมีหนามปักคาอยู่
ไต้ซ่านตายไปแล้ว ตัวเขาเองก็ชราลง ภายในแปดกองธงหนหวี่เจินก็เริ่มระส่ำระสาย
พระสนมเต๋ออินเจ๋อกับอาจี้เกินฟ้องตรงๆ ว่านางคบชู้กับไต้ซ่าน เป้ยเล่อใหญ่
วันนี้พอได้พบนางอีกครั้ง หนามในใจก็ทิ่มแทงเขาจนเจ็บแปลบ
สายตามองไปยัง "โอรสน้อย" เฟ่ยหยางกั่วที่กำลังแหงนหน้าขึ้นมา ผู้ที่ถูกนางจูงมืออยู่
นู่เอ่อร์ฮาชื่อมองไปรอบท้องพระโรง มองทหารองครักษ์ที่หลั่งไหลเข้ามานอกพระทวาร จิตใจที่กระวนกระวายจึงค่อยคลายลง
เขาฝันอีกแล้ว ฝันร้ายอีกแล้ว!
ก่อนหน้านี้เขาฝันถึงแม่น้ำหุนเหออยู่ตลอด!
ฝันว่าริมฝั่งแม่น้ำหุนเหอนั้นเต็มไปด้วยผู้คน เขาพยายามมองดู พยายามแยกแยะ
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร ไม่ว่าจะพยายามแยกแยะอย่างไร เขาก็ไม่อาจเห็นหน้าคนเหล่านั้นได้ถนัด!
จนกระทั่งเดินเข้าไปใกล้ ก็พลันพบว่า ผู้คนที่เบียดเสียดแน่นขนัดนั้นล้วนเป็นคนไร้หัว
"ข่านผู้ยิ่งใหญ่ ช่วยแก้แค้นให้พวกข้าด้วย หนาวเหลือเกิน หัวข้าเจ็บเหลือเกิน..."
ฝันร้ายเช่นนี้คอยกัดกร่อนเขา แม้พยายามปกปิดแล้วก็ตาม เขาสร้างกองธงแดงขลิบให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
ทว่าวันนั้นกลับกลายเป็นผีร้ายในความฝัน
เมื่อคืนนี้เขากลับฝันใหม่!
ในฝัน ริมไหล่เขาเต็มไปด้วยผู้คน ล้วนเป็นชาวฮั่นที่สวมอาภรณ์ต้าหมิง
พวกเขายืนสงบนิ่งอยู่ที่นั่น ดวงตาสีเทาหม่นจ้องมองมาที่เขา เขม็งมาที่เขา