# บทที่ 22 กำเนิดราชัน (ตอนจบ)
“ประกาศชัยได้เลย อวี๋ลิ่งชนะจริง ๆ แล้ว!”
ป้อมตรวจการณ์ว่านเฉวียนที่วุ่นวายมาหลายวันพลันเงียบสงัดลง
ทุกคนกลับเข้าประจำที่ของตน มองหน้ากันไปมา
ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของอวี๋ลิ่งเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ดังกึกก้อง...
ตบจนทุกคนมึนงงไปหมด
ก่อนหน้านี้ทุกคนโจมตีอวี๋ลิ่งหนักหนาเพียงใด ด่าทอหยาบคายเพียงไหน
หลังชัยชนะครั้งใหญ่ ทุกคนในที่นั้นก็เจ็บปวดใจมากเพียงนั้น เขาชนะได้อย่างไร?
เขาชนะได้อย่างไรกัน?
เจ้าแห่งทุ่งหญ้าแพ้ไปอย่างนั้นหรือ?
เวลานี้ธงเล็ก ๆ ที่ปักระเกะระกะบนโต๊ะทราย ธงที่ทุกคนใช้สำหรับวางกำลังพล...
มันเหมือนกับปากที่กำลังหัวเราะเยาะ
ปักอยู่ตรงนั้น ส่งเสียงหัวเราะที่ไร้เสียงแต่กลับเย้ยหยันได้รุนแรงที่สุด หัวเราะที่คนพวกนี้ไม่เจียมตัว หัวเราะที่คนพวกนี้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
หัวเราะที่คนพวกนี้ไม่รู้ว่าอวี๋ลิ่งเตรียมการเพื่อศึกนี้มานานแค่ไหน
หัวเราะที่คนพวกนี้ไม่รู้จักหมั่นกุ้ย ไม่รู้จักอ๋องฝู่เฉิน ไม่รู้จักโจวอวี้จี๋ ว่าพวกเขาเก่งกาจเพียงใด!
เพราะคนพวกนี้ไม่ได้เรียนหนังสือ ล้วนเป็นนักรบ เป็นคนหยาบในสายตาพวกเขา
จั่วกวงโต้วที่ดูแลเสบียงมาตลอดมาถึงสนามรบแล้ว!
สนามรบได้รับการจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการพลิกศพตรวจค้น
เลือกคนที่แต่งกายหรูหราออกมา แล้วแยกว่าเป็นขุนนางระดับไหน
แยกออกมาก็ตัดหัวดองเกลือไว้!
จั่วกวงโต้วเดินเข้าไปใกล้กลุ่มคนเงียบ ๆ มองดูใบหน้าเยาว์วัยที่ยอง ๆ อยู่ตรงนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา
เฉาชินเฉิง เติ้งอิง หลินเจิ้งเฮิง ซุนฉวนถิง...
นี่เป็นเพียงคนที่จั่วกวงโต้วเรียกชื่อได้ ที่เรียกชื่อไม่ได้ยังมีอีกมากมาย!
คนเหล่านี้ล้วนเป็นจิ้นซื่อจากการสอบเอินเคอในรัชศกว่านลี่
การสอบเตี้ยนซื่อปีนั้นเขาเป็นผู้คุมสอบ เขาเคยอ่านข้อสอบของศิษย์หลายคน เคยเห็นใบหน้าจำนวนมาก
มาบัดนี้คนกลุ่มนี้กลับมาอยู่ที่นี่
จั่วกวงโต้วรู้ดีว่าลำดับในการสอบเตี้ยนซื่อไม่ได้เป็นตัวแทนของความสามารถและความรู้
เพราะผู้ตัดสินข้อสอบคือคน ผู้ให้คะแนนก็คือคน เฉกเช่นอวี๋ลิ่ง ความรู้ด้านอักษรของอวี๋ลิ่งก็ธรรมดามาก