# บทที่ 24 การสะสางเริ่มขึ้นแล้ว
ฝนฤดูใบไม้ผลิที่หาค่ามิได้ดั่งน้ำมันงาลงมาต่อเนื่องสามวัน!
ฝนหยุด ฟ้าก็โปร่งใส ทุ่งหญ้าสีเหลืองแห้งเหี่ยวเริ่มมีภาพ "หญ้าเขียวเมื่อมองไกล แต่ไร้ร่องรอยเมื่อเข้าใกล้"
ภาพนี้เพิ่งปรากฏ ทุ่งหญ้าก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
เหยี่ยวปีกแข็งที่หายหน้าไปนานเริ่มบินวนเหนือศีรษะ!
ชาวบ้านในทุ่งหญ้าที่ตั้งรกรากตั้งแต่ปีก่อนและเลี้ยงไก่เป็ดไว้เกลียดเหยี่ยวพวกนี้ที่สุด
พวกมันไม่เพียงขโมยไก่ ขโมยลูกแกะ ยังขโมยเด็กอีกด้วย!
การเลี้ยงไก่ในทุ่งหญ้าขยายตัวรวดเร็ว กลุ่มคนที่ "ขาย" ช่างฝีมือเมื่อปีก่อน ปีนี้เริ่มเร่ขายลูกเจี๊ยบ
ไม่มีเงินซื้อไม่เป็นไร หาคนค้ำประกันให้ยืมก่อนได้ ปีหน้ามาจ่ายเป็นไข่หรือไก่เป็นก็ได้
การค้าในซานซีเฟื่องฟู มีทั้งยืมไก่ ยืมเครื่องมือการเกษตร!
ต้าหมิงทั่วประเทศมีโรงถลุงเหล็กสิบสามแห่ง ซานซีแห่งเดียวมีห้าแห่ง เดิมทีลอบขนเหล็กเข้าไปในทุ่งหญ้าขายให้พวกต๋าจึ
บัดนี้พวกเขาก็ยังทำอยู่ ยังคงส่งเหล็กเข้าไปในทุ่งหญ้า ขายให้กับคนของเราเอง
คนกลุ่มนี้ไม่ร้อนใจจะเอาเงินสด พวกเขาสนแค่ว่าขายได้เท่าไร!
เงินจะเก็บช้า ๆ ก็ได้ ข้อแม้คือเจ้าต้องขายออกไปก่อน
พ่อค้าคือคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า เบื้องหลังพวกเขาล้วนเป็นขุนนาง
ก่อนหน้านี้แอบ ๆ ซ่อน ๆ ทำ เพราะหากเรื่องแดงออกไป ฉายาคนขายชาติก็หนีไม่พ้น!
ตอนนี้ไม่ต้องกลัวแล้ว นี้เรียกว่าสนับสนุนการรวมแผ่นดินต้าหมิง เปิดทางทั้งบนล่าง ขอเพียงอวี้สื่อไม่มา ก็ขนกันออกไปอย่างเปิดเผย!
แท้จริงแล้ว นี่คือความคิดเล็ก ๆ ของพวกเขา!
ยิ่งควบคุมเครื่องมือเครื่องใช้ของปากท้องราษฎรมากเท่าไร พวกเขายิ่งมีสิทธิ์มีเสียงในทุ่งหญ้ามากเท่านั้น ก็จะได้มาแบ่งอำนาจของอวี๋ลิ่ง!
แต่คนกลุ่มนี้จะไปรู้ได้อย่างไร ว่าการแทรกซึมของอวี๋ลิ่งเข้าสู่ระบบราชการซานซีได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
ฝนฤดูใบไม้ผลิหยุดตก ไกลออกไปมีวัวแกะมากขึ้น
มาบัดนี้ มีกฎการเลี้ยงสัตว์ใหม่ประกาศออกมา คนเลี้ยงสัตว์ทั้งหมดต้องเลี้ยงในพื้นที่ที่กำหนดเท่านั้น
ปีนี้เลี้ยงทางฝั่งตะวันออก ปีหน้าก็ได้แต่เลี้ยงทางฝั่งตะวันตก!
ไม่มีใครรู้ว่าทำไม เมืองกุยฮวาก็ไม่อธิบาย