# บทที่ 99 ยังมีใครอีก!
ขุนนางของเซวียนฝู่มีมากมายนัก!
ในวันนี้พวกเขาล้วนมาแล้ว แต่งกายเรียบร้อย
ยืนอยู่เป็นกลุ่มๆ เข้าแถวตามลำดับขั้นยศ
อาภรณ์ขุนนางที่ทำจากเส้นไหมชั้นดีส่องประกายภายใต้แสงไฟ ดูงดงามและสง่าผ่าเผย
แต่หากมองดู "ปู่จึ" ของพวกเขา...
ขุนนางทั้งเรือนล้วนเป็น "สัตว์ในคราบมนุษย์" เต็มห้องไปด้วยสัตว์ในคราบมนุษย์
ขุนนางฝ่ายบุ๋นปักรูปนกบิน ขุนนางฝ่ายบู๊ปักรูปสัตว์ร้าย
เดิมทีมิใช่คำหยาบ...
แต่กลับถูกชาวบ้านพูดจนกลายเป็นคำหยาบ
เมื่อเห็นอวี๋ลิ่งนั่งอยู่ตรงนั้นนานแล้วไม่ปริปากพูด กัวก่งที่ร่างกายอ่อนแอทรุดโทรมก็เริ่มทนไม่ไหว
ก้าวออกมาข้างหน้าเบาๆ หนึ่งก้าว รวบรวมความกล้าเอ่ยว่า:
"ท่านอวี๋?"
อวี๋ลิ่งได้สติกลับมา เห็นกัวก่งคนคุ้นเคยกำลังพูดกับตน
มองดูขอบตาดำราวกับป้ายขี้เถ้าก้นหม้อ ใบหน้าซีดเซียวของเขา อวี๋ลิ่งก็พูดตรงๆ ว่า:
"หรูอี้ พาเขากลับไป!"
กัวก่งได้ยินแล้วใบหน้ายิ่งซีดลงไปอีก จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร?
ตัวเองพูดไปแค่สามคำ ก็ต้องไปแล้ว นี่มันเชือดไก่ให้ลิงดูหรือ?
"ใต้เท้าอวี๋ลิ่ง ท่านกับกระผมคือสหายร่วมรบกันนะ!"
"ใช่แล้ว ใช่เพราะรู้ว่าเจ้ากับข้าเป็นสหายร่วมรบ ข้าถึงให้เจ้ากลับไปพัก หากเจ้าไม่อยากไป อยากอยู่ที่นี่ ก็ตามใจ!"
กัวก่งไม่กล้าเดาใจว่าที่อวี๋ลิ่งพูดว่าให้พักนั้นแท้จริงหมายความว่าอย่างไร
กัวก่งตัดสินใจไม่ไป
ใครๆ ก็รู้ว่าฝีปากการพูดเสียดสีของอวี๋ลิ่งนั้นเทียบเทียมเสี่ยวเก๋อเหล่าเหยียนซื่อฟานในยุคจักรพรรดิเจียจิ้งยังมีชีวิต ปากนี่พูดจามั่วซั่วแฝงความเฉียบคม
"ท่านซุน?"
ซุนจือเซี่ยปวดใจ ก่อนจะได้พบอวี๋ลิ่ง เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองแค่สอบจิ้นซื่อได้ช้าไปไม่กี่ปี
ถ้าหากตัวเขาสอบรุ่นเดียวกับอวี๋ลิ่ง...
อวี๋ลิ่งเจอเขาแล้วต้องเอามือปิดหน้าหนีแน่
ในราชสำนักมีผู้อาวุโสมาก พวกเขาเป็นคนใจกว้าง พวกเขาไม่ยอมถือสากับคนรุ่นหลัง
การยอมอ่อนข้อมาเนิ่นนานจึงกลายเป็นความหวาดกลัวอวี๋ลิ่งในสายตาคนนอก
ถ้าเขาได้เผชิญหน้ากันต่อหน้า เขาจะต้องด่าจนอวี๋ลิ่งรู้สึกละอายใจกว่าตัวเองแน่
ปีที่สี่สิบสามรัชศกเสินจงสอบได้จวี่เหริน ตอนสอบเอินเคอ จริงๆ แล้วซุนจือเซี่ยก็เข้าร่วม แต่ผลคือสอบไม่ผ่าน