# บทที่ 49 เจ้ารออะไรอยู่?
หลุมศพของป้าสะใภ้ใหญ่ถูกสายฟ้าผ่ากลายเป็นเรื่องแปลกใหม่
พวกสมุนของพ่อค้าเกลือหาหลุมบรรพบุรุษของอวี๋ลิ่งไม่เจอ สิ่งเดียวที่หาเจอคือหลุมศพของป้าสะใภ้ใหญ่
เพื่อเอาไปส่งเจ้านาย พวกมันก็เลยถล่มหลุม
ส่วนหลุมบรรพบุรุษของอวี๋ลิ่ง...
จะว่าไปตามคำของพ่อเฒ่า ตอนเขาอายุเก้าขวบ บิดาก็จากไปแล้ว
ตอนนั้นเขาไม่เคยเห็นศพของบิดา มีเพียงเสื้อผ้าขาดวิ่นสองสามชุด
ครอบครัวทหารน่ะนะ ไม่มีใครรู้ว่าตายยังไง!
บ้างก็ว่าทำงานหนักจนตาย บ้างก็ว่าถูกพวกต๋าจึยิงตาย ยังมีที่ว่าหนีทัพหนีไปก็มี!
พวกที่สร้างสุสานได้ สลักศิลาจารึก ตั้งหอบรรพชนได้ล้วนเป็นตระกูลใหญ่ ตระกูลเล็กตระกูลน้อยใช่ว่าจะไม่อยากทำ
ทรัพย์สินเป็นเรื่องเล็ก แต่ทรัพย์สินก็เป็นเรื่องใหญ่ที่สุดเช่นกัน
สุสานบรรพชนของตระกูลอวี๋...
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ในอีกหลายปีหลังจากพ่อเฒ่าจากไป ท่านก็จะกลายเป็นบรรพชนแซ่อวี๋ที่มีชื่อชั้นอาวุโสสูงสุด เป็นบรรพบุรุษคนแรกของตระกูลอวี๋ที่มีชื่อในลำดับวงศ์
เพราะตำแหน่งของเขาในบันทึกตระกูลที่เขียนขึ้นใหม่นั้นอยู่หน้าสุด
เพราะว่า บุตรชายของเขาคืออวี๋ลิ่ง
ดังนั้น ต่อให้รู้เรื่องหลุมศพของป้าสะใภ้ใหญ่ถูกฟ้าผ่า อวี๋ลิ่งก็คงไม่เศร้าโศกอะไร
ส่วนลุงรองกับไหลไฉครอบครัวนั้น
สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องน่าอัปยศอะไรเลยที่ต้องโศกเศร้า นี่คือสวรรค์เปิดตา!
แทบไม่มีใครรู้ เบื้องหลังเรื่องนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
ด่านสกัดของต้าถงและเซวียนฝู่ปิดตายอีกครั้ง ครั้งนี้ยังไม่เหมือนคราวก่อน คราวก่อนถ้าออกทางนี้ไม่ได้ก็อ้อมไปอีกทาง
หาเส้นสาย ใช้จ่ายเงินหน่อยก็ผ่านไปได้
ครั้งนี้ ปิดตายโดยสิ้นเชิง
เมื่อวันใหม่มาถึง ตะวันเพิ่งจะโผล่ขอบฟ้ามานิดหน่อย นายทหารระดับล่างสิบกว่านายก็ปีนขึ้นไปบนกำแพงเมือง
เริ่มการลาดตระเวนของวันใหม่
"นาย ข้าจะออกไปคืนนี้!"
"ทำไม!"
"ทางจี๋หนิงลู่ข้ามีที่ดินอยู่สามสิบกว่าไร่ อีนางบ้านั่นบ้าไปแล้ว เมื่อวานซื้อหน่อมันฝรั่งมาอีกยี่สิบกว่าไร่ เมื่อวานส่งข่าวมาถามว่าข้าจะกลับไปไหม?"
"อะไรตรงนี้ก็ไม่เอาแล้ว เจ้าใกล้จะได้เป็นนายสิบเอกแล้ว ยอมหรือ?"
"ไม่เอาแล้ว เสบียงเบี้ยเลี้ยงข้าก็ไม่เอาแล้ว ไม่อยากคิดแล้ว!"