# บทที่ 100 อะไรคือการเข้ากับกลุ่ม
เมืองกุยฮวาต้องการชัยชนะครั้งใหญ่ที่สะใจ!
แผ่นดินแถบนี้ไม่สงบ
หากไม่มีสมรภูมิที่ไม่ต้องตั้งรับก็สามารถคว้าชัยชนะมาได้เพื่อประกาศศักดา เช่นนั้นทุกคนก็จะคิดว่าพวกต้าหมิงรู้จักแต่การตั้งรับในเมือง!
มีเพียงชัยชนะครั้งใหญ่ในศึกกลางแปลงเท่านั้น...
เช่นนั้น ผู้คนที่คิดร้ายต่างหากจะหางจุกก้นเดิน แล้วเผยรอยยิ้มออกมา
อย่าคิดใช้ความดีความชอบไปเปลี่ยนแปลงคนพวกนี้ บางคนก็เลวมาตั้งแต่เกิด
พวกมันเกรงกลัวอำนาจ ไม่ซาบซึ้งในบุญคุณ!
บนทุ่งหิมะมีจุดดำเล็กๆ มากมาย จุดดำด้านหน้าวิ่งหนี จุดดำด้านหลังไล่ตาม
สมรภูมิทั้งหมดเหมือนบ่อปลา ฝูงปลาโลภตะกละไล่งับแมลงที่หนีกระเจิงบนผิวน้ำ
ประตูเมืองกุยฮวาเปิดแล้ว การปิดล้อมสิ้นสุดลงแล้ว!
แม้ทางอวี๋ลิ่งยังคงฆ่าคนอยู่ ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ทีเดียว แต่การปิดล้อมเมืองกุยฮวาก็สิ้นสุดแล้ว
คนที่ต้องทำงานก็ไปทำงานได้ พ่อค้าก็ค้าขายได้แล้ว!
นี่คือสัญญาณที่อวี๋ลิ่งต้องการส่ง
"ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่ไปตีแค่ร้อยกว่าคนหรอกนะ!"
หลิวโจวคิดว่าที่ตัวเองคิดไว้ไม่ผิด ตอนระดมพลก็ทำเอิกเกริกใหญ่โต ตอนนั้นตัวเองนึกว่ามาคนเป็นหมื่นๆ
นี่มันจบเร็วขนาดนี้เลยเรอะ?
หลิวโจวอยากไปดู!
"นายท่านที่เคารพ ข้าเป็นคนข้างกายใต้เท้าอวี๋ ข้าชื่อซูตี ม้าของท่านขอยืมหน่อย เดี๋ยวข้ากลับมาจะคืนให้ จำไว้ด้วย ข้าชื่อซูตี..."
"เฮ้ย เฮ้ย เจ้านี่..."
คุณชายตระกูลเฉาของจิ้นซางนึกไม่ถึงเลยว่าพอตัวเองดื่มน้ำแกงไม่ทันไร ม้าก็ถูกขี่เอาไปเสียแล้ว
วางชามลง วิ่งตรงไปหาจูฉุนเซียงเพื่อแจ้งความทันที เดินไปพลางด่าพลาง:
"ให้ตายสิ ไอ้ซูตีไอ้แก่ที่ควรตาย รอให้ข้าแจ้งทางการจับแกให้ตายเลยคอยดูเถอะ..."
ที่จริงหลิวโจวไม่จำเป็นต้องไป จากเมืองกุยฮวายังห่างอีกหลายสิบลี้
รอให้เขาวิ่งไปถึง สนามรบก็คงเก็บกวาดใกล้เสร็จแล้ว สู้รออวี๋ลิ่งกลับมายังดีกว่า
ตอนนั้น นั่งยองๆ ตรงประตูดูของที่ยึดมาก็รู้แล้ว!
หลิวโจวไม่ได้เห็น แต่ซูหวายจิ่นที่กลับมาจากเหลียวตงได้ประสบทั้งกระบวนการ จากการเริ่มต้นของศึกใหญ่ ไปจนถึงการปราบปรามอยู่ในตอนนี้
ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าความสูญเสียเป็นอย่างไรบ้าง!