# บทที่ 99 โอหัง
“คนต้าหมิงมาแล้ว!”
อวี๋ลิ่งไม่ได้เลือกตั้งรับในเมือง เพราะทุกคนล้วนไม่ยอมตั้งรับอย่างเฉยชา ต่างคิดจะออกนอกเมืองไปสู้รบ
ขวัญกำลังใจทหารเป็นเช่นนี้ ย่อมขัดขืนไม่ได้!
ครั้งนี้ อวี๋ลิ่งจะใช้กำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดบอกให้คนทั้งทุ่งหญ้าได้รับรู้!
ฟ้าทุ่งหญ้าเปลี่ยนไปแล้ว ยุคใหม่มาถึงแล้ว
จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุข หรือไม่ก็เลิกใช้ชีวิตเสีย
นับจากนี้ทุ่งหญ้าม่อซีจะมีเพียงหนึ่งเสียง!
กุยฮวาเฉิง!
ทัพทั้งสองยังไม่ทันประจันหน้ากัน เหล่าทหารสอดแนมของทั้งสองฝ่ายก็สู้กันจนตาแดงไปแล้ว โจวอวี้จี๋กลิ้งตกจากหลังม้า!
เขาคิดในใจว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีคนแอบมองตลอด...
ที่แท้ศัตรูซ่อนตัวอยู่ในกองหิมะนี่เอง!
มองดูม้าศึกที่ถูกผ่าท้องจนไส้ทะลัก ดวงตาของโจวอวี้จี๋ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
ม้าตัวนี้ไม่ใช่ม้าดีอะไร แต่ม้ามันคือม้าที่ตามเขามาจากต้าถงถึงที่นี่!
ไม่คิดว่าวันนี้จะมาล้มตายอยู่ที่นี่!
ปาดหิมะบนใบหน้าทีหนึ่ง ใบหูปวดแสบราวกับถูกไฟลน ชักง้าวสั้นออกมาแล้วแทงเข้าไปในกองหิมะ ความรู้สึกคุ้นมือบอกเขาว่าโดนแล้ว!
“ข้าให้เจ้าหลบ ให้เจ้าหลบ ผุดขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
ย่อตัวลงในท่าม้า ระเบิดอารมณ์โกรธถึงขีดสุดลงที่สองมือ โจวอวี้จี๋ออกแรงกระชาก ดึงตัวไอ้พวกต๋าจึที่ซ่อนในหิมะลอบทำร้ายออกมาได้
เห็นมันจ้องมองตัวเองด้วยความหวาดกลัว โจวอวี้จี๋ตัดสินใจทิ้งง้าวสั้น พุ่งเข้าไปหามันทันที
“ข้าให้เจ้าลอบทำร้าย ใช้ชีวิตต้าเป่าของข้ามา!!”
ไอ้พวกต๋าจึนี่ยังคิดจะประมือกับโจวอวี้จี๋สักสองกระบวนท่า แต่มันมาเจอโจวอวี้จี๋เข้าแล้ว
แม้แต่กระบวนท่าเดียวยังต้านไม่ได้ หัวยังเหลือแค่ครึ่งเดียว!
เมื่อเหล่าทหารสอดแนมปะทะกัน ทัพใหญ่ของทั้งสองฝ่ายต่างก็คิดจะใช้กำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดบดขยี้ศัตรูให้ราบคาบในคราวเดียว
สถานการณ์ตอนนี้คือการหยั่งเชิงกันอยู่ ต่างฝ่ายต่างกลัวการซุ่มโจมตี ดังนั้นการสู้รบของทหารสอดแนมจึงดุเดือดเป็นพิเศษ
พูดตามภาษาของอวี๋ลิ่งแล้ว นี่คือการยึดจุดยุทธศาสตร์
“บนยอดเขามีทหารสอดแนมกำลังโบกธง!”
อวี๋ลิ่งมองดูเฉาติ่งเจียวที่กำลังคึกคักอยากลองดี หันไปบอกหวังปู้เอ้อร์ว่า: