# บทที่ 101 เรื่องน่ารังเกียจที่สุดในใต้หล้า
ศึกใหญ่ที่เหลียวตงใกล้ปะทุทุกเมื่อ ด้านเมืองกุยฮวาระดมแนวป้องกันถึงหน้าวัดเจ้าหญิงเจาจวินแล้ว!
นับแต่วันนี้เป็นต้นไป มือของเมืองกุยฮวากางออกเต็มที่!
"คำโบราณว่าไว้นัก..."
"ภูผาหากไร้เซียนก็ศักดิ์สิทธิ์เพราะเซียน วารีหากไร้มังกรก็ศักดิ์สิทธิ์เพราะมังกร ทำเลดีเพียงนี้กลับไร้เซียน แต่มีวัดลามะในหุบเขา!"
อวี๋ลิ่งมา พวกลามะก็อันตรธานไป!
สงสัยจะไปกันไวเกิน หล่นจมแม่น้ำยกโขยง!
กว่าจี๋รื่อเก๋อลาจะงมขึ้นมา ช่วยทันคนหนึ่งยังมีลมหายใจ แต่ไม่นานก็ตายตามกันไป หมดทั้งกลุ่ม!
พยานนับพันยืนยัน อวี๋ลิ่งพูดแต่ความจริง!
"ที่นี่ช่างเหมือนหลิงหนานไม่ผิดเลย!"
เฉียนเชียนอี้ไม่ได้พูดส่งเดช ที่ผืนนี้ดีจริง ๆ!
ข้างนอกพายุหิมะกระหน่ำ พอถึงที่นี่ราวกับหลุดเข้ายุทธภพอีกภพ!
"เหลียงเหลียงจวินรู้ไหม ที่ดี ๆ แบบนี้ก่อนหน้านี้เป็นของลามะสิบกว่าตน!"
อวี๋ลิ่งก็พูดความจริง ที่ดี ๆ แบบนี้ก่อนหน้าคือทุ่งหญ้าของพวกลามะ!
หุบผาน้ำตก ป่าไม้ทุ่งหญ้าหลอมรวมเป็นหนึ่ง ผืนดีเช่นนี้เป็นของพวกเขา
ก็เพราะเช่นนี้ อวี๋ลิ่งถึงว่าภูผาหากไร้เซียนก็ศักดิ์สิทธิ์เพราะเซียน!
จากการจัดระเบียบเหอเถาคราวนี้ อวี๋ลิ่งพบว่า ลามะจากซีอวี้คือกลุ่มคนร้ายกาจที่สุดรองจากผู้นำเผ่าและหัวหน้าชน
รวยที่สุดด้วย!
เพราะพวกเขาครอบครองทุ่งหญ้าดีที่สุด
ที่มาที่ไปน่าสนใจยิ่ง!
ส่วนหนึ่งมาจากซุ่นอี้หวางรุ่นก่อน ๆ มอบให้เพื่อซื้อใจ สัดส่วนนี้ไม่มาก
แหล่งใหญ่ที่สุดมาจากพวกผู้นำเผ่ากับหัวหน้าชน!
ทุ่งหญ้ามีชนชั้นเข้มงวด คนเลี้ยงสัตว์จ่ายภาษีให้หัวหน้าเผ่า หัวหน้าเผ่าจ่ายให้ผู้นำชน ผู้นำชนจ่ายให้ "ไท่จี๋" ที่ปกครองตน ไท่จี๋จ่ายให้ซุ่นอี้หวาง!
แต่พวกลามะไม่ต้องจ่าย!
ข้อนี้คล้ายกับต้าหมิง คนต้าหมิงที่มีตำแหน่งทางอักษรไม่ต้องเสียภาษี
พวกหัวหน้าเผ่า ผู้นำชน ไท่จี๋จึงยกทุ่งหญ้าบริจาคให้วัดลามะเพื่อเลี่ยงภาษี!
ไม่ใช่เผ่าต่าง ๆ ในทุ่งหญ้ารบไม่เก่ง หรือปู๋สือทู่ซุ่นอี้หวางองค์สุดท้ายไร้ความสามารถ